ஞாயிறு - 12 ஜூலை 2026 – ஆண்டின் பொதுக்காலம் 15-ஆம் ஞாயிறு (ஆண்டு அ)
………………………………………………………………………………….
மறைவுரைச்
சிந்தனை : முனைவர் அருள் தந்தை பேட்ரிக் மத்தியாஸ், ச.ச.
திருப்பலி வாசகங்கள்: எசா 55:10-11
| திபா 65 | உரோ 8:18-23
| மத் 13:1-23
தியானிக்க வேண்டிய முக்கிய இறைவசனம்: "அவர் பலவற்றை அவர்களுக்கு உவமைகளாகக் கூறினார்: 'இதோ, விதைப்பவர் ஒருவர் விதைக்கச் சென்றார்'" (மத் 13:3).
முதல் வாசகம் – எசாயா 55:10-11
இன்றைய முதல் வாசகம் இறைவாக்கினர் எசாயா நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. இது இறைவார்த்தையின் அளப்பரிய வல்லமையையும் அதன் செயல்திறனையும் அழகாக எடுத்துரைக்கிறது. வானத்திலிருந்து இறங்கிவரும் மழையையும் பனியையும் உருவகப்படுத்தி, இறைவனின் வார்த்தை ஒருபோதும் வீணாவதில்லை என்றும், அது பயனளிக்காமல் திரும்புவதில்லை என்றும் எசாயா கற்பிக்கிறார். மழை எவ்வாறு பூமியை நனைத்து, விதைகளை முளைக்கச் செய்து, மனித குலத்திற்கு உணவை அளிக்கிறதோ, அதேபோன்று இறைவார்த்தையும் மனித இதயங்களில் நுழைந்து, அவற்றை உருமாற்றி, புதுப்பித்து, வளமான வாழ்வை அளிக்கிறது.
இன்றைய நற்செய்தியின் கருப்பொருளான, 'விதைப்பவரும் விதையும்' என்ற உவமை, எசாயா 55:10-ல் முன்னமே அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இயேசு குறிப்பிடும் அந்த விதை வேறு யாருமல்ல, அது இறைவார்த்தையே ஆகும். அந்த வார்த்தை உயிருள்ளது, ஆற்றல் மிக்கது மற்றும் படைக்கும் வல்லமை கொண்டது. அது இறைவனின் சக்தியைத் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது.
எசாயா கூறுகிறார்: "என் வாயிலிருந்து புறப்பட்டுச் செல்லும் வார்த்தையும் அப்படியே இருக்கும். அது என் விருப்பத்தைச் செயல்படுத்தி, எதற்காக நான் அதை அனுப்பினேனோ அதை வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றாமல் வெறுமையாய் என்னிடம் திரும்பாது" (எசா 55:11).
இறைவார்த்தையின் வல்லமை
மீட்பு வரலாறு முழுவதும், இறைவனின் வார்த்தை எப்போதும் வல்லமை வாய்ந்ததாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. படைப்பின்போது, இறைவன் வெறும் வார்த்தையை மட்டுமே உச்சரித்தார், பிரபஞ்சம் உருவானது: "ஒளி தோன்றுக" என்றார், ஒளி தோன்றிற்று. இறைவார்த்தை இஸ்ரயேல் மக்களை அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவித்தது; இறைவாக்கினர்களை வழிநடத்தியது; நாடுகடத்தப்பட்டவர்களுக்கு ஆறுதல் அளித்தது; இறுதியில் இயேசு கிறிஸ்துவாக மனித உருவெடுத்தது. இறைவார்த்தை வெறும் தகவல்களை மட்டும் தருவதில்லை; அது மாற்றத்தை உருவாக்குகிறது. அது படைக்கவும், குணமாக்கவும், மன்னிக்கவும், சவால் விடவும், மனமாற்றம் செய்யவும், மீட்கவும் வல்லமை கொண்டது.
இருப்பினும், இறைவார்த்தையின் செயல்திறன் அதனை ஏற்றுக்கொள்பவரின் மனநிலையைப் பொறுத்தே அமைகிறது. மழை தாராளமாகப் பொழியலாம், ஆனால் நிலம் கடினமானதாகவோ, பாறையாகவோ அல்லது முட்செடிகள் நிறைந்ததாகவோ இருந்தால், விதையால் பலன் தர முடியாது. இதைத்தான் இயேசு இன்றைய நற்செய்தியில் விரிவாக விளக்குகிறார். பிரச்சனை ஒருபோதும் விதையில் இல்லை; பிரச்சனை நிலத்தில்தான் உள்ளது.
ஆன்மீகப் பயன்பாடு: நமது அன்றாட வாழ்வில், தூய நற்கருணை (திருப்பலி), தனிப்பட்ட செபம், ஆன்மீக வாசிப்பு மற்றும் திருவிவிலியம் ஆகியவற்றின் வழியாக நாம் தொடர்ந்து இறைவார்த்தையைக் கேட்கிறோம். ஆனாலும் நாம் நம்மையே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்: நான் எத்தகைய நிலமாக இருக்கிறேன்? என் இதயம் திறந்ததாகவும், ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலையிலும் இருக்கிறதா? அல்லது உலகக் கவலைகளால் கடினமடைந்து, உலகப் பற்றுதல்களால் சிதறடிக்கப்பட்டு அல்லது பொருளாசையாலும் பதற்றத்தாலும் நெருக்கப்படுகிறதா?
இறைவார்த்தை ஒருபோதும் வீணாவதில்லை. அதன் பலன்கள் உடனடியாகத் தெரியாவிட்டாலும், அது நமக்குள் அமைதியாகச் செயல்படுகிறது. திருப்பலியில் கேட்கும் ஒரு சிறிய வசனம், செபத்தின்போது படிக்கும் ஒரு வாசகம் அல்லது நமது மனசாட்சியைத் தொடும் ஒரு வாக்கியம் நமது வாழ்க்கையின் திசையை மெதுவாக மாற்றக்கூடும். புனித எரோனிமுஸ் (ஜெரோம்) அழகாகக் கூறுகிறார்: "திருவிவிலியத்தை அறியாதவர் கிறிஸ்துவை அறியாதவர்."
எனவே, இன்றைய முதல் வாசகம் இறைவார்த்தையைக் கேட்பதோடு நின்றுவிடாமல், அதை நம் இதயங்களில் ஊடுருவவும், நம் முடிவுகளை வடிவமைக்கவும், நம் வாழ்வை மாற்றவும் அனுமதிக்க நம்மை அழைக்கிறது. விசுவாசத்தோடும் விடாமுயற்சியோடும் நாம் இறைவார்த்தையை ஏற்கும்போதே, நாம் முப்பது, அறுபது, நூறு மடங்காகப் பலன் தரும் நல்ல நிலமாக மாறுகிறோம்.
இரண்டாம் வாசகம் – உரோமையர் 8:18-23
இன்றைய இரண்டாம் வாசகம் திருத்தூதர் பவுல் உரோமையருக்கு எழுதிய திருமுகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. அதில் அவர் துணிவுடன் இவ்வாறு அறிவிக்கிறார்: "எதிர்காலத்தில் நமக்காக வெளிப்படப் போகும் மாட்சிக்கு ஈடாக, இக்காலத்தில் நாம் படும் துன்பங்கள் எம்மாத்திரமும் அல்ல என நான் கருதுகிறேன்" (உரோ 8:18).
இந்த வார்த்தைகள் ஆழ்ந்த ஆறுதலைத் தருகின்றன; ஏனென்றால், அளப்பரிய துன்பங்களை நேரில் அனுபவித்த ஒருவரால் இவை கூறப்படுகின்றன. நற்செய்திக்காகப் பவுல் துன்புறுத்தல்கள், சிறைவாசம், புறக்கணிப்பு, கஷ்டங்கள் மற்றும் எண்ணற்ற சோதனைகளை அனுபவித்தார். ஆனாலும், துன்பம் அவரது வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்க அவர் ஒருபோதும் அனுமதிக்கவில்லை. மாறாக, அவர் துன்பத்தை நம்பிக்கையின் மற்றும் நிலைவாழ்வின் பார்வையில் நோக்கினார். உலகத்துத் துன்பங்கள் தற்காலிகமானவை, ஆனால் இறைவன் நமக்காக ஆயத்தம் செய்துள்ள மாட்சிமை நிரந்தரமானது என்பதைப் பவுல் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார். ஆண்டவருக்காக நாம் விசுவாசத்தோடு ஏற்கும் ஒவ்வொரு வலியும், தியாகமும், ஏமாற்றமும், சுமையும் ஒரு பொருளையும் நோக்கத்தையும் கொண்டுள்ளது. கிறிஸ்தவ நம்பிக்கை துன்பத்தை மறுப்பதில்லை; மாறாக, அது துன்பத்தை மாட்சிமைக்கான பாதையாக மாற்றுகிறது.
இந்த வாசகத்தின் இரண்டாம் பகுதியில், பவுல் தனது பார்வையை விரிவுபடுத்தி, ஒட்டுமொத்தப் படைப்பைப் பற்றியும் பேசுகிறார். "படைப்பு அழிவுக்கு அடிமைப்பட்டிருப்பதிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, இறைமக்களுக்குரிய மாட்சியையும் விடுதலையையும் பெறும்" (உரோ 8:21) என்று அவர் கூறுகிறார். படைப்பு ஒரு தாயைப் போலப் பேறுகால வேதனையிலிருப்பதாகவும், அது புதுப்பிக்கப்படுவதற்கும் மீட்கப்படுவதற்கும் மிகுந்த ஏக்கத்தோடு காத்திருப்பதாகவும் பவுல் உருவகப்படுத்துகிறார்.
மனிதனின் பாவம் மனித குலத்தை மட்டுமன்றி, படைக்கப்பட்ட ஒட்டுமொத்த உலகையும் பாதித்துள்ளது. சுற்றுச்சூழல் சீரழிவு, வன்முறை, அநீதி, சுரண்டல் மற்றும் நல்லிணக்கமின்மை ஆகியவற்றில் இதன் விளைவுகளை நாம் காண்கிறோம். ஆனாலும் இறைவன் தனது படைப்பைக் கைவிடவில்லை. அனைத்தையும் கிறிஸ்துவுக்குள் புதுப்பிக்கவும் மீட்டெடுக்கவும் அவருக்கு ஒரு திட்டம் உள்ளது. எனவே, கிறிஸ்தவர்கள் விண்ணரசிற்காகக் காத்திருப்பவர்கள் மட்டுமல்ல; அவர்கள் நீதியையும், சமாதானத்தையும், அன்பையும், படைப்பைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பையும் ஊக்குவிப்பதன் மூலம், உலகைப் புதுப்பிக்கும் இறைவனின் பணியில் தீவிரமாகப் பங்கேற்க அழைக்கப்பட்டவர்கள்.
நாம் ஏற்கனவே "தூய ஆவியின் முதற்பலனை" பெற்றிருக்கிறோம் என்பதையும் பவுல் நினைவூட்டுகிறார்; ஆனால் முழுமையான மீட்பிற்காக இன்னும் காத்திருக்கிறோம். எனவே, கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை என்பது நம்பிக்கையோடு காத்திருக்கும் ஒரு வாழ்க்கையாகும். நாம் வாக்குறுதிக்கும் அதன் நிறைவேற்றத்திற்கும் இடையில், சிலுவைக்கும் உயிர்ப்பிற்கும் இடையில், தற்போதைய போராட்டங்களுக்கும் எதிர்கால மாட்சிமைக்கும் இடையில் வாழ்கிறோம்.
ஆன்மீகப் பார்வை: இந்த வாசகம் நமது தற்போதைய கஷ்டங்களுக்கு அப்பால் பார்க்கவும், இறைவனின் வாக்குறுதிகள் மீது நம் கண்களைப் பதிக்கவும் நம்மை அழைக்கிறது. பல நேரங்களில், நாம் சந்திக்கும் துன்பங்கள், நிச்சயமற்ற நிலை அல்லது நம்மைச் சுற்றியுள்ள முறிவுகளைப் பார்த்து நாம் சோர்வடைகிறோம். ஆனால், துன்பம் ஒருபோதும் இறுதி அத்தியாயம் அல்ல, மாட்சிமையே இறுதி அத்தியாயம் என்பதைத் திருத்தூதர் பவுல் நமக்குக் கற்பிக்கிறார். ஒரு விதை பலன் தருவதற்குமுன் அது புதைக்கப்பட வேண்டும்; அதைப்போலவே, நாம் இன்று செய்யும் ஒவ்வொரு விசுவாசமிக்க தியாகமும், இறைவன் வாக்களித்துள்ள முழுமையான வாழ்விற்காக நம்மைத் தயார்படுத்துகிறது. எனவே, வாழ்வின் சோதனைகளுக்கு மத்தியில் நாம் மனம் தளர வேண்டாம். மாறாக, இறைவன் நமக்குள், திருச்சபையில் மற்றும் அனைத்துப் படைப்புகளிலும் அமைதியாகச் செயல்படுகிறார் என்று நம்பி, நம்பிக்கையின் மக்களாக வாழ்வோம்.
நற்செய்தி வாசகம் - மத்தேயு 13:1-23
இந்த ஞாயிற்றுக்கிழமையின் நற்செய்தி 'விதைப்பவர் உவமையை' நமது சிந்தனைக்குத் தருகிறது. இது மத்தேயு நற்செய்தி பதின்மூன்றாம் அதிகாரத்தில் காணப்படும் விண்ணரசு பற்றிய உவமைகளின் முதல் தொகுப்பைச் சேர்ந்தது. (இரண்டாவது தொகுப்பு 18, 21 மற்றும் 22-ஆம் அதிகாரங்களில் வருகிறது).
இந்தப் பகுதியின் முதல் பாதி உவமையின் மீது கவனம் செலுத்துகிறது. குறிப்பிடத்தக்க வகையில், மத்தேயுவும் மாற்கும் இயேசுவின் போதிக்கும் பணியைக் கடற்கரையில் அமைக்கின்றனர். தண்ணீரின் மேல் படகில் அமர்ந்துகொண்டு, நிலத்தில் விதை விதைப்பதைப் பற்றிப் போதிப்பது சற்று விசித்திரமாகத் தோன்றினாலும், இந்த அமைப்பிலிருந்து பெறப்படும் ஆழ்ந்த ஆன்மீகப் பாடமே இங்கு உண்மையாகவே முக்கியமானது.
விதைப்பவர் உவமை
இன்றைய நற்செய்தி, இயேசு கிறிஸ்து கற்பித்த உவமைகளில் மிகவும் நேசிக்கப்படும் ஒன்றான 'விதைப்பவரும் விதையும்' என்ற உவமையையும் அதன் விளக்கத்தையும் முன்வைக்கிறது. விதைப்பவரின் உருவகம், மக்களின் அன்றாட அனுபவங்களுடன் எளிதில் தொடர்புடையதாக வேண்டுமென்றே எளிமையாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. விதைக்கும்போது, விதைகள் ஒரே வயலில் உள்ள பல்வேறு வகையான நிலங்களில் விழுகின்றன; இதன் விளைவாகப் பலன் தருவதில் பெரிய வேறுபாடுகள் ஏற்படுகின்றன. சில விதைகள் வழியோரத்திலும், சில பாறைப் பகுதிகளிலும், சில முட்செடிகளுக்கு இடையிலும், மற்றவை நல்ல நிலத்திலும் விழுகின்றன.
விதை எல்லா இடங்களிலும் ஒன்றுதான்; அது முளைத்து, வளர்ந்து, அறுவடையைத் தரக்கூடிய இயல்பான உயிரையும் ஆற்றலையும் கொண்டுள்ளது. விதைப்பவரின் செயலும் மாறாதது. ஆனால், விதை எங்கு விழுகிறது என்பதுதான் மிக முக்கியமான வேறுபாடாகும்.
- அது வழியோரத்தில் விழுந்தால், அது வானத்துப் பறவைகளால் உடனே கவரப்படுகிறது.
- அது பாறைப் பகுதியில் விழுந்தால், ஆழமான மண் இல்லாததால் காய்ந்து போகிறது.
- அது முட்செடிகளுக்கு இடையே விழுந்தால், வளர முயலும்போது நெரிக்கப்படுகிறது.
- விதைப்பதற்கும் அறுவடை செய்வதற்கும் கவனமாகத் தயார் செய்யப்பட்ட நல்ல நிலம் மட்டுமே, வளர்ச்சிக்கு ஏற்ற சிறந்த சூழலை வழங்குகிறது.
ஆனாலும், நல்ல நிலத்திற்குள்ளும் பலன் தருவதில் வேறுபாடு இருப்பதை திருவிவிலியம் சுட்டிக்காட்டுகிறது: "வேறு சில விதைகள் நல்ல நிலத்தில் விழுந்தன. அவற்றுள் சில நூறு மடங்காகவும், சில அறுபது மடங்காகவும், சில முப்பது மடங்காகவும் பலன் தந்தன" (மத் 13:8).
விதைகள் செழித்து வளர நல்ல மண் எவ்வளவு அவசியமோ, அதேபோன்று வாழ்வளிக்கும் இறைவார்த்தையை ஏற்பதற்கு நல்ல மனநிலையைக் கொண்ட இதயம் மிகவும் அவசியமாகும்.
கேட்டும் புரிந்துகொள்ளாமை
9 முதல் 15 வரையிலான வசனங்கள் எசாயாவின் இறைவாக்கைக் குறிப்பிடுகின்றன: "நீங்கள் தொடர்ந்து கேட்டும் கருத்தில் கொள்வதில்லை; தொடர்ந்து பார்த்தும் உணர்வதில்லை. அவர்கள் கண்ணால் காணாமலும், காதால் கேளாமலும், உள்ளத்தால் உணராமலும், மனம் மாறாமலும், நான் அவர்களைக் குணமாக்காமலும் இருக்குமாறு, இம்மக்களின் உள்ளத்தைக் கொழுப்பேறச் செய்; காதுகளை மந்தமாக்கு; கண்களைக் குருடாக்கு" (எசா 6:9-10).
இறைவார்த்தையைக் கேட்டும் அதனைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறும் இந்தத் துயரமான உண்மையை இறைவாக்கினர் எசேக்கியேலும் உறுதிப்படுத்துகிறார்: "நான் உன்னோடு பேசும்போது உன் வாயைத் திறப்பேன்; நீ அவர்களை நோக்கி, ‘தலைவராகிய ஆண்டவர் கூறுவது இதுவே’ எனச் சொல்வாய். கேட்க விரும்புகிறவன் கேட்கட்டும்; மறுக்கிறவன் மறுக்கட்டும். ஏனெனில், அவர்கள் கலகம் செய்யும் கூட்டத்தார்" (எசே 3:27).
இஸ்ரயேலின் பிடிவாதத்தைக் குறித்து எசேக்கியேல் மேலும் இவ்வாறு புலம்புகிறார்: "மானிடா! நீ ஒரு கலகக் கூட்டத்தாரிடையே வாழ்கிறாய்; காண்பதற்குக் கண்கள் இருந்தும் அவர்கள் காண்பதில்லை; கேட்பதற்குக் காதுகள் இருந்தும் அவர்கள் கேட்பதில்லை; ஏனெனில் அவர்கள் கலகக் கூட்டத்தார்" (எசே 12:2).
இறைவார்த்தையைக் கேட்டல்
இறைவார்த்தையைக் கேட்பது என்பது ஓர் இறையருள் மற்றும் தனிப்பட்ட முயற்சியாகும். இதனால்தான் இயேசு, "கேட்கச் செவியுள்ளோர் கேட்கட்டும்" (மத் 13:9) என்று கட்டளையிடுகிறார். நமது காதுகள் கேட்பதற்காகப் படைக்கப்பட்டிருந்தாலும், நாம் பெரும்பாலும் எதைக் கேட்க விரும்புகிறோமோ அதை மட்டுமே தேர்ந்தெடுத்துக் கேட்கிறோம். ஆனால், உண்மையான சீடத்துவத்திற்கு, இறைவார்த்தையின் ஆழ்ந்த, வாழ்வளிக்கும் வல்லமையைப் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய தியானிக்கும் இதயம் தேவை.
இதில், அன்னை மரியா ஏற்றுக்கொள்ளும் இதயத்திற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணமாகத் திகழ்கிறார்: "ஆனால் மரியா இந்நிகழ்வுகளையெல்லாம் தம் உள்ளத்தில் இருத்திச் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தார்" (லூக் 2:19,
51).
இறைவார்த்தையின் வல்லமையும் மாட்சியும் இறைவாக்கினர் எசாயாவால் தெளிவாக வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. இறைவன் பேசும்போது, அவரது வார்த்தை ஆற்றல் மிக்கது; அது அவரது தெய்வீக சித்தத்தைச் செயல்படுத்துகிறது. எசாயாவின் இந்தச் சக்திவாய்ந்த வரிகள், விதைப்பவர் உவமையின் சாராம்சத்தை அழகாகப் பிரதிபலிக்கின்றன:
"மழையும் பனியும் வானத்திலிருந்து இறங்கி வருகின்றன; அவை நிலத்தை நனைத்து, முளை அரும்பி வளரச் செய்து, விதைப்பவனுக்கு விதையையும் உண்பவனுக்கு உணவையும் கொடுக்காமல், மீண்டும் அங்குத் திரும்பிச் செல்வதில்லை. அவ்வாறே என் வாயிலிருந்து புறப்பட்டுச் செல்லும் வார்த்தையும் அப்படியே இருக்கும். அது என் விருப்பத்தைச் செயல்படுத்தி, எதற்காக நான் அதை அனுப்பினேனோ அதை வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றாமல் வெறுமையாய் என்னிடம் திரும்பாது" (எசா
55:10-11).
உவமைகளுக்கான இயேசுவின் விளக்கம்
நற்செய்தியின் இறுதிப்பகுதி (மத்
13:18-23) இந்த உவமையின் முக்கியத்துவத்தை இயேசுவே அழகாக விளக்குவதைக் காட்டுகிறது. ஒருவர் இறைவார்த்தைக்குத் தனது செவியைச் சாய்க்கும் விதமே அவரது விசுவாசத்தின் அளவுகோலாக அமைகிறது. கேட்பவர்கள் வெவ்வேறு வகையான நிலங்களுக்கு ஒப்பிடப்படுகிறார்கள். இது ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலையோடு கேட்பதன் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது: "ஆகவே கேட்பதன் வழியாகவே விசுவாசம் உண்டாகிறது. கிறிஸ்துவைப் பற்றிய நற்செய்தியை அறிவிப்பதால்தான் அதைக் கேட்க முடிகிறது" (உரோ 10:17).
இயேசுவின் போதிக்கும் முறையைக் கண்டு குழப்பமடைந்த சீடர்கள், "ஏன் அவர்களிடம் உவமைகளாகப் பேசுகிறீர்?" என்று கேட்கிறார்கள். விவிலிய அறிஞர் W.C. ஆலன் இந்தக் கேள்வியைக் குறித்து இவ்வாறு சிந்தித்துப் பார்க்கிறார்: "தெய்வீக உண்மைகளைப் புரிந்துகொள்ளும் திறனற்ற, ஆன்மீகத்தில் ஈடுபாடில்லாத மக்கள் கூட்டத்திற்கு, ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையும், குறிப்பாகத் தெய்வீக இரகசியங்களின் வெளிப்பாடும், விளக்கப்படாத ஓர் உவமை போலவே தோன்றுகிறது; அதன் உண்மையான அர்த்தத்திற்குள் அவர்கள் ஒருபோதும் நுழைவதில்லை. இந்த நிலைமை இறைவாக்கினர் எசாயாவிடம் இறைவன் கூறிய வார்த்தைகளை நிறைவேற்றுகிறது. இது அந்தத் தலைமுறையின் ஆன்மீக நிலையையே விவரிக்கிறது."
பொதுமக்களுக்கு விண்ணரசின் இரகசியங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் பக்குவம் இன்னும் ஏற்படாத காரணத்தால், இயேசு சாதாரண, உலகளாவிய கதைகளைப் பயன்படுத்திப் பரலோக உண்மைகளைக் கற்பித்தார். எசாயா இறைவாக்கு உரைத்தபடி, அவர்களின் இதயங்கள் மந்தமாகிவிட்டதால், அவர்கள் புரிந்துகொள்ளாமலேயே கேட்டார்கள்.
இதற்கு நேர்மாறாக, தம்மை வாக்களிக்கப்பட்ட மெசியாவாகக் காணும் மற்றும் கேட்கும் தனித்துவமான திறனைப் பெற்றிருந்த சீடர்களை இயேசு புகழ்கிறார். பல தலைமுறைகளாக இறைவாக்கினர்களும் நேர்மையாளர்களும் அவர் வருவதைக் காண ஏங்கினார்கள், ஆனாலும் அதைக் காணும் வாய்ப்பு அவர்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை. திருத்தூதர்கள் தனித்துவமாக ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள். அவர்கள் அவரது அற்புதங்களை வேடிக்கை பார்த்தவர்களோ அல்லது அவரது போதனைகளைத் தொலைவிலிருந்தே கேட்டவர்களோ அல்ல; அவர்கள் அவரோடு நெருக்கமான உறவில் வாழ்ந்தவர்கள்:
"உங்கள் கண்கள் பேறுபெற்றவை; ஏனெனில் அவை காண்கின்றன. உங்கள் காதுகள் பேறுபெற்றவை; ஏனெனில் அவை கேட்கின்றன. நான் உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்; பல இறைவாக்கினர்களும் நேர்மையாளர்களும் நீங்கள் காண்பவற்றைக் காண ஆவல் கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால், அவர்கள் காணவில்லை. நீங்கள் கேட்பவற்றைக் கேட்க விரும்பினார்கள்; ஆனால் அவர்கள் கேட்கவில்லை" (மத்
13:16-17).
தனிப்பட்ட சிந்தனைக்கான குறிப்புகள்
- நான் இறைவார்த்தையை எப்படிக் கேட்கிறேன்?
- என் தற்போதைய வாழ்க்கை எத்தகைய நிலமாக இருக்கிறது?
- என் இதயம் உண்மையிலேயே இறைவார்த்தை ஆழமாக வேரூன்றிச் செழித்து வளரக்கூடிய வளமான, வரவேற்பளிக்கும் நிலமாக இருக்கிறதா?
- ஆன்மீக மந்தநிலையையோ அல்லது எதிர்வினையற்ற தன்மையையோ போக்க, இந்த உவமையிலிருந்து நான் என்ன நடைமுறைப் பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்ள முடியும்?
இறைவார்த்தை நமக்குள் ஆழமாக வேரூன்றுவதாக: "கிறிஸ்துவின் வார்த்தை உங்களுக்குள் நிறைவாகக் குடிகொள்ளட்டும்" (கொலோ 3:16).
