ஆகஸ்ட் 16, 2026 ஞாயிறு – பொதுக்காலம் 20-ஆம் ஞாயிறு (ஆண்டு - அ)
ஞாயிறு மறையுரை: முனைவர் அருள் தந்தை பேட்ரிக் மத்தியாஸ், ச.ச.
திருப்பலி வாசகங்கள்: எசாயா 56:1,
6-7 | திருப்பாடல் 67 | உரோமையர்
11:13-15, 29-32 | மத்தேயு 15:21-28
தியானத்திற்கான முக்கிய இறைவசனம்: "உண்மைதான் ஆண்டவரே, ஆனாலும் தங்கள் உரிமையாளரின் மேசையிலிருந்து விழும் சிறு துண்டுகளை நாய்க்குட்டிகளும் தின்னுமே" (மத்தேயு 15:27).
ஆண்டவரில் அன்பார்ந்த சகோதர சகோதரிகளே,
இந்த ஞாயிற்றுக்கிழமையின் வாசகங்கள், கடவுளின் மீட்பளிக்கும் அருளின் உலகளாவிய தன்மையையும், விடாமுயற்சியான விசுவாசத்தின் மாறும் வல்லமையையும் மிக அழகாக வலியுறுத்துகின்றன. எசாயாவின் இறைவாக்கில் காணப்படும் அனைவரையும் உள்ளடக்கும் பார்வையில் இருந்தும், பவுல் அடியார் இறைவனின் இரக்கத்தைப் பற்றி கூறும் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருந்தும், கடவுளின் அன்பு மனிதர்கள் உருவாக்கிய அனைத்து எல்லைகளையும் தகர்த்தெறிகிறது என்பதைக் காண்கிறோம். நற்செய்தி இதனை கானானியப் பெண்ணின் வழியாக உயிரோட்டமாக்குகிறது; அவளது தளராத, தாழ்மையான விசுவாசம் அவளது மகளுக்கு அதிசயமான சுகத்தைப் பெற்றுத் தந்தது. மேலும், கடவுளை உண்மையாகத் தேடும் அனைவருக்கும் கடவுளின் மீட்பு கிடைக்கிறது என்பதை இது நிரூபிக்கிறது.
முதல் வாசகம்: எசாயா 56:1,
6-7
எசாயா 56:1 மற்றும் 6-7 வசனங்களில், கடவுள் தம் மக்களை நியாயத்தையும் நீதியையும் கடைப்பிடிக்குமாறு அழைக்கிறார், ஏனெனில் அவரது மீட்பு விரைவில் வரவிருக்கிறது. அதே வேளையில், பிற இனத்தாருக்கும் அவர் ஒரு அழகான வாக்குறுதியை அளிக்கிறார். தம்மை உண்மையாக நேசித்து, சேவை செய்து, அர்ப்பணிப்புடன் வாழும் பிற இனத்தாரை தமது திருமலைக்கு மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்பதாகவும், அவர்களின் வழிபாட்டை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வதாகவும் இறைவன் அறிவிக்கிறார். மேலும், அவரது இல்லம் "அனைத்து மக்களினங்களுக்கும் உரிய இறைவேண்டலின் வீடு" என்று அழைக்கப்படும் என்கிறார். ஆன்மீக ரீதியில், கடவுளின் மீட்பளிக்கும் அருள் மனித எல்லைகளையும், பாரபட்சங்களையும், தனிமைப்படுத்தலையும் தகர்க்கிறது என்பதை இப்பகுதி வெளிப்படுத்துகிறது. நமது திருச்சபைகளும் சமூகங்களும் ஆழமான விருந்தோம்பல் கொண்ட இடங்களாக மாறுவதை உறுதிசெய்வதன் மூலம், கடவுளின் வரவேற்கும் இதயத்தை நாமும் பிரதிபலிக்க இது நமக்கு சவால் விடுக்கிறது; அதே வேளையில், இறையாட்சிக்கு ஏற்ப நீதியையும் அன்பையும் நாம் பிரமாணிக்கத்துடன் வாழ வேண்டும்.
இரண்டாம் வாசகம்: உரோமையர்
11:13-15, 29-32
உரோமையர் 11:13-15
மற்றும் 29-32 வசனங்களில், திருத்தூதர் பவுல் பிற இனத்தவரான நம்பிக்கையாளர்களுக்கு விளக்குகிறார்: இஸ்ரயேலரின் தற்காலிகமான வீழ்ச்சி உலகத்தின் ஒப்புரவுக்கு வழியைத் திறந்திருந்தாலும், தனது இறைப்பணி இறுதியில் தனது சொந்த மக்களையும் கடவுளின் அருளுக்குள் மீண்டும் ஈர்க்கும் என்று அவர் மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் எதிர்பார்க்கிறார். தெய்வீக நம்பகத்தன்மையின் ஆழமான மறைபொருளை அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; கடவுளின் அருள்கொடைகளும் அழைப்பும் திரும்பப் பெற முடியாதவை என்று அறிவிக்கிறார். இறுதியில், யூதர்கள் மற்றும் பிற இனத்தார் என அனைவரின் மீதும் தமது எல்லையற்ற இரக்கத்தைப் பொழிவதற்காகவே, மனிதர்களின் கீழ்ப்படியாமையைக் கடவுள் அனுமதித்துள்ளார். ஆன்மீக ரீதியில், நமது தனிப்பட்ட தோல்விகளும் வழிதவறிச் செல்லும் காலங்களும் நம் வாழ்விற்கான கடவுளின் அன்பான திட்டத்தை ரத்து செய்வதில்லை என்பதை நினைவூட்டுவதன் மூலம் இப்பகுதி நமக்கு மிகுந்த ஆறுதலைத் தருகிறது. நமது சொந்த பலவீனங்களையும் நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் குறைகளையும் குற்றத்துக்காகவோ, விரக்திக்காகவோ பார்க்காமல், கடவுள் தமது தளராத, மீட்டெடுக்கும் இரக்கத்தை வெளிப்படுத்த விரும்பும் இடமாகப் பார்க்க இது நம்மை ஊக்குவிக்கிறது.
நற்செய்தி வாசகம்: கானானியப் பெண்ணின் சிறந்த விசுவாசம் (மத்தேயு
15:21-28)
பொதுக்காலத்தின் இருபதாம் ஞாயிறு, கானானியப் பெண்ணின் சிறந்த விசுவாசத்தை விவரிக்கும் நிகழ்வோடு வருகிறது. மாற்கு நற்செய்தியாளர் அப்பெண்ணின் அடையாளத்தைக் குறித்து, "அப்பெண் சிரிய பெனிசியாப் பகுதியைச் சேர்ந்த ஒரு கிரேக்கப் பெண்" (மாற்கு 7:26) என்று குறிப்பிடுகிறார்.
முன்னோர்களின் மரபு மற்றும் ஒருவரைத் தீட்டுப்படுத்தும் காரியங்கள் குறித்துப் பரிசேயர்களுடனும் மறைநூல் அறிஞர்களுடனும் இயேசுவுக்குக் கடுமையான வாக்குவாதம் ஏற்பட்டது. எனவே, அவர் அவர்களை விட்டுவிட்டு, இஸ்ரயேலுக்கு வடக்கே ஐம்பது மைல் தொலைவில் அமைந்திருந்ததும், இன்று நவீன லெபனானில் உள்ளதுமான தீர், சீதோன் பகுதிகளுக்குச் சென்றார். மத்தேயு நற்செய்தியில், விசுவாசமின்மை மற்றும் மனம்மாறாமையினால் சில நகரங்களைக் கடிந்து கொள்ளும்போது, தீர் மற்றும் சீதோன் நகரங்களை இயேசு எடுத்துக்காட்டாகக் கூறியதை நினைவுகூருங்கள்: "கொராசின் நகரே, ஐயோ! உனக்குக் கேடு! பெத்சாயிதா நகரே, ஐயோ! உனக்குக் கேடு! ஏனெனில் உங்களிடையே செய்யப்பட்ட வல்லசெயல்கள் தீர், சீதோன் நகரங்களில் செய்யப்பட்டிருந்தால், அங்குள்ள மக்கள் அன்றே கோணியுடுத்திச் சாம்பல் பூசி மனம் மாறியிருப்பார்கள். தீர்ப்பு நாளில் உங்களுக்களிக்கும் தண்டனையைவிட தீர், சீதோன் நகரங்களுக்கு அளிக்கும் தண்டனை குறைவானதேயாகும் என நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்" (மத்தேயு
11:21-22). வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், இயேசு யூதப் பகுதியிலிருந்து விலகி பிற இனத்தாரின் பகுதிக்குச் செல்கிறார்.
தன் மகளின் துன்பத்தால் மனவேதனையடைந்த இந்தப் புறவினத்துப் பெண் இயேசுவிடம் வந்து, "ஐயா, தாவீதின் மகனே, எனக்கு இரங்கும்; என் மகள் பேய்பிடித்துக் கொடுமைப்படுத்தப்படுகிறாள்" (மத்தேயு 15:22) என்று கெஞ்சினார். "தாவீதின் மகனே" (காண்க: 1:1;
9:27; 12:23) என்ற சொற்றொடர் மெசியாவைக் குறிக்கும் தனித்துவமான யூதச் சொல்லாகும்; இது ஒரு புறவினத்துப் பெண்ணின் உதடுகளிலிருந்து வருவது ஆச்சரியமே.
பிள்ளைகளின் உணவும் நாய்க்குட்டியும்
ஆண்டவரின் மௌனத்தாலும், பின்னர் அவரது கடுமையான பதிலாலும் தான் புறக்கணிக்கப்பட்டதாகக் கானானியப் பெண் பெரிதும் உணர்ந்தாள்: "பிள்ளைகளுக்குரிய உணவை எடுத்து நாய்க்குட்டிகளுக்குப் போடுவது முறையல்ல" (மத்தேயு 15:26). இந்தச் சொற்றொடரின் மூலம், யூதர்களுக்கும் பிற இனத்தாருக்கும் இடையிலான வேறுபாடு குறித்த கேள்வியை இயேசு எழுப்புகிறார் என்பது தெளிவாகிறது. பாலஸ்தீனத்தில் சுற்றித்திரியும் தெரு நாய்களை ஒப்பிட்டு, பிற இனத்தாரை 'நாய்கள்' என்று அழைப்பது யூதர்களின் வழக்கமாக இருந்தது. ஆனால், இங்குப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள சிறிய வடிவச் சொல் (kyōn
என்பதை விட kynarion)
வீட்டில் வளர்க்கப்படும் செல்ல நாய்க்குட்டிகளையே குறிக்கிறது. பழைய ஏற்பாட்டில் நாய்கள் குறித்த உருவகம் பெரும்பாலும் எச்சிலை உண்ணும் மற்றும் கொடிய காட்டு நாய்களாகவே உள்ளது ("தூயதை நாய்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டாம்," மத் 7:6). யூத சமுதாயத்தில் நாய்கள் தாழ்ந்த உயிரினங்களாகவும், தரம் தாழ்ந்தவற்றுக்கு அடையாளமாகவும் கருதப்பட்டன. எனவே, இந்த வசனத்தில், 'பிள்ளைகள்' என்பது இஸ்ரயேலர்களாக இருந்தால், 'நாய்க்குட்டிகள்' என்பது கடவுளின் மக்களாக இல்லாதவர்களையே குறிக்க வேண்டும். ஆனால் இது பிற இனத்தாரைக் குறிக்கும் நிலையான யூத உருவகம் அல்ல என்பதை கவனிக்க வேண்டும்.
ஆரம்பத்தில் இயேசு அப்பெண்ணை கண்ணியமாக நடத்தவில்லை என்பது போல நமக்குத் தோன்றலாம், ஆனால் அது உண்மையல்ல. இயேசு தன் பணிவாழ்வின் பயனை முதலில் உடன்படிக்கையின் மக்களே பெற வேண்டும் என்பதையும் அவளுக்கு நினைவூட்டினார்: "இஸ்ரயேல் குலத்தைச் சேர்ந்த காணாமற்போன ஆடுகளாய் இருப்போரிடமே நான் அனுப்பப்பட்டேன்" (மத்தேயு 15:24). உலகம் முடிவதற்கு முன் அவர் அனைவரையும் மந்தைக்குள் கொண்டுவர வேண்டும். இயேசுவின் இந்தக் கவலையே, பன்னிருவரைப் பணிக்கு அனுப்பும் முன், "இஸ்ரயேல் குலத்தைச் சேர்ந்த காணாமற்போன ஆடுகளாய் இருப்போரிடமே செல்லுங்கள்" (மத்தேயு 10:6) என்று அறிவுறுத்தச் செய்தது.
விசுவாசத்தின் சோதனை
ஆனால் இந்த நிகழ்வில் தெளிவாகப் புரிவது என்னவென்றால், இயேசு அப்பெண்ணின் விசுவாசத்தைச் சோதித்துக்கொண்டிருந்தார். விசுவாசத்திற்கு அவள் ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ்கிறாள். நாமும் மிகுந்த எதிர்பார்ப்புகொண்ட விசுவாசத்தோடு ஆண்டவரைத் தேட வேண்டும். கடுகு விதையைப் போல இருந்த அவளது விசுவாசம், ஆண்டவராகிய இயேசுவைச் சந்தித்ததும் ஒரு பெரிய மரமாக வளரத் தொடங்கியது. ஒரு சாதாரண கோரிக்கையோடு வந்த அவள், முடிவில் முழங்கால்படியிட்டு ஜீவனுள்ள கடவுளை ஆராதித்தாள். இறுதியில், அப்பெண்ணின் மாபெரும் விசுவாசத்தை இயேசு பாராட்டினார்.
மூன்று முறையும் அவள் இயேசுவை 'ஆண்டவரே' ('ஐயா' /
'Lord') என்று அழைத்ததை எண்ணிப் பாருங்கள்:
- "ஐயா (ஆண்டவரே), தாவீதின் மகனே, எனக்கு இரங்கும்..." (மத்
15:22);
- "ஆண்டவரே, எனக்கு உதவும்" என்று அவர்முன் தாழ்ந்து வணங்கினாள் (மத்
15:25);
- "உண்மைதான் ஆண்டவரே, ஆனாலும் தங்கள் உரிமையாளரின் மேசையிலிருந்து விழும் சிறு துண்டுகளை நாய்க்குட்டிகளும் தின்னுமே" (மத்
15:27).
இந்த மூன்றாவது முறைக்குப் பிறகு, இயேசு அவளது விசுவாசத்தைப் பாராட்டி, "அம்மா, உமது நம்பிக்கை பெரிது. நீர் விரும்பியவாறே நிகழட்டும்" என்றார். அந்நேரமே அவள் மகள் குணமடைந்தாள் (மத் 15:28).
புனித பேதுருவும் கானானியப் பெண்ணும்: விசுவாசத்தின் ஓர் ஒப்பீடு
முந்தைய அதிகாரத்தில் உள்ள பேதுருவின் விசுவாசத்திற்கும் இந்தப் பெண்ணின் விசுவாசத்திற்கும் இடையே ஒரு பெரிய ஒப்பீடு உள்ளது. பேதுரு மூழ்கத் தொடங்கியபோது, கானானியப் பெண்ணைப் போலவே அவரும் சத்தமிட்டார்: "ஆயினும் புயல் வீசுவதைக் கண்டு அஞ்சி, மூழ்கியபோது, 'ஆண்டவரே, என்னைக் காப்பாற்றும்' என்று கத்தினார்" (மத்தேயு 14:30). ஆனால், தண்ணீரின் மீது நடந்ததற்காகப் பேதுருவைப் பாராட்டுவதற்குப் பதிலாக, அவர் மூழ்கத் தொடங்கியபோது இயேசு அவரைக் கடிந்துகொண்டார்: "இயேசு உடனே தம் கையை நீட்டி அவரைப் பிடித்து, 'நம்பிக்கை குன்றியவனே, ஏன் ஐயமுற்றாய்?' என்றார்" (மத்தேயு 14:31). ஆனால், கானானியப் பெண்ணைப் பார்த்து, "அம்மா, உமது நம்பிக்கை பெரிது" என்று ஆண்டவர் பாராட்டினார்.
'ஆண்டவர்' என்ற சொல் இயேசுவின் இறைத்தன்மையைக் குறிக்கிறது. முந்தைய அதிகாரத்தில், இயேசு தண்ணீரின் மீது நடப்பதைக் கண்ட சீடர்கள் அந்த வார்த்தையைப் பயன்படுத்தினார்கள் (மத் 14:28,
30). 'ஆண்டவர்' (கிரியே - κύριε)
என்ற கிரேக்கச் சொல் மாற்கு நற்செய்தியில் 7:28-இல் மட்டுமே காணப்படுகிறது; ஆனால் மத்தேயுவில் 19 முறையும், லூக்காவில் 16 முறையும், யோவானில் 38 முறையும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இயேசுவை 'ஆண்டவர்' என்று அழைப்பது விசுவாசத்தின் அடையாளமாகும். "தூய ஆவியாரால் அன்றி எவரும் 'இயேசுவே ஆண்டவர்' எனச் சொல்ல முடியாது" என்று புனித பவுல் கூறுவது (1 கொரிந்தியர் 12:3) இதை உறுதிப்படுத்துகிறது.
தொடக்ககாலத் திருச்சபைத் தந்தையர்களில் ஒருவரான எபிபானியஸ்
(Epiphanius), இந்தக் கானானியப் பெண்தான் பிற இனத்தாரின் தாய் என்று கூறுவார்; ஏனெனில் அவள் இயேசுவைக் கண்டடைந்து அவர்மீது தனது உண்மையான விசுவாசத்தை அறிக்கையிட்டாள். இயேசு யூதர்களை விட்டுப் புறப்பட்டு தீர், சீதோன் பகுதிகளுக்குள் நுழைந்தார். இது, இயேசு யூதர்களைப் பின்னால் விட்டுவிட்டுப் பிற இனத்தாரிடம் வந்ததையே காட்டுகிறது. ஆண்டவர் யூதர்களிடமிருந்து வெளியே வந்தார்; அப்பெண்ணும் தன் புறவினத்து எல்லையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். யூதர்கள் தம் மீது விசுவாசம் கொள்ளாததால் இயேசு அவர்களை விட்டு விலகினார்; கானானியப் பெண்ணோ, தன் சிலையுழிபாட்டையும், இறைப்பற்றற்ற வாழ்க்கை முறையையும் விட்டுவிட்டு, தன் மகளை (பிற இன மக்களை) சிலையாராதனை, பாவம், அவநம்பிக்கை மற்றும் பேயின் பிடியிலிருந்து விடுவிக்கக்கூடிய ஆண்டவரைக் கண்டுகொண்டாள்.
இயேசுவும் அனைவரின் மீட்பும்
இயேசு பிற இனத்தாரின் பகுதியை அணுகியது அவர்களின் மீட்பிற்காகவே. ஆம், இஸ்ரயேலின் காணாமற்போன ஆடுகளுக்காகவே இயேசு அனுப்பப்பட்டார் (மத் 15:24); ஆனால் அவரை ஏற்றுக்கொண்டு அவர்மீது விசுவாசம் கொள்ளும் அனைவருக்கும் உரியதே அவரது இறைப்பணி. இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில், பிற இனத்தாரின் திருத்தூதரான புனித பவுல், யூதர்கள் மற்றும் பிற இனத்தார் ஆகிய இருவருக்கும் உரிய கிறிஸ்துவின் பணியை வலியுறுத்துகிறார்; அதே வேளையில் விசுவாசத்தைப் பொறுத்தவரை பிற இனத்தாருக்கும் இஸ்ரயேல் மக்களுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டையும் தெளிவுபடுத்துகிறார்: "இப்போது பிற இனத்தவராகிய உங்களிடம் பேசுகிறேன். நான் பிற இனத்தாருக்குத் திருத்தூதனாய் இருக்கிறேன். என் இனத்தாருக்குள்ளே பொறாமையைத் தூண்டிவிட்டு, அவர்களுள் சிலரையாவது மீட்கலாம் என்றெண்ணியே என் பணிப்பொறுப்பைப் பெருமையாகக் கருதுகிறேன்" (உரோ
11:13-14).
விசுவாசத்திற்குக் கீழ்ப்படியாமல் இருக்கும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்கள், நம் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்துவின் அருளாலும் இரக்கத்தாலும் விசுவாசிகளாக மாறுவார்கள் என்பது புனித பவுலின் உறுதியான நம்பிக்கையாக இருந்தது; ஏனெனில் அதுவே அனைவருக்கும் உரிய கடவுளின் திட்டமாகும்: "நற்செய்தியின் அடிப்படையில் பார்த்தால், அவர்கள் உங்கள் பொருட்டுக் கடவுளுக்குப் பகைவர்களே; ஆனால் கடவுளது தேர்வின் அடிப்படையில் பார்த்தால், குலமுதுவர் பொருட்டுக் கடவுளுக்கு அன்பானவர்களே. ஏனெனில் கடவுள் தாம் அளித்த கொடைகளையும் அழைப்பையும் திரும்பப் பெறவே மாட்டார். ஒரு காலத்தில் நீங்கள் கடவுளுக்குக் கீழ்ப்படியாதவர்களாய் இருந்தீர்கள். ஆனால் இப்போது யூதர்களின் கீழ்ப்படியாமையால் நீங்கள் இரக்கம் பெற்றிருக்கிறீர்கள். அவ்வாறே, இப்போது அவர்கள் கீழ்ப்படியாதிருக்கிறார்கள்; ஆனால் நீங்கள் பெற்ற இரக்கத்தால் அவர்கள் விரைவில் இரக்கம் பெறுவார்கள். அனைவரும் இரக்கம் பெற வேண்டுமென, கடவுள் அனைவரையும் கீழ்ப்படியாமைக்கு ஆளாக்கினார்" (உரோமையர்
11:28-32).
சிந்தனைக்கு:
- இயேசுவின் மீது நான் கொண்டுள்ள விசுவாசத்தின் நிலை என்ன?
- நான் ஆண்டவரை மிகுந்த எதிர்பார்ப்புகொண்ட விசுவாசத்தோடு மன்றாடுகிறேனா?
