பாஸ்கா காலம் மூன்றாம் ஞாயிறு (ஆண்டு A)
திருப்பலி வாசகங்கள்:
- முதல் வாசகம்: திருத்தூதர் பணிகள் 2:14, 22-33
- பதிலுரைப்பாடல்: திருப்பாடல் 16
- இரண்டாம் வாசகம்: 1 பேதுரு 1:17-21
- நற்செய்தி: லூக்கா 24:13-35
தியானத்திற்கான முக்கிய வசனம்: "அறிவற்றவர்களே, இறைவாக்கினர்கள் உரைத்த எல்லாவற்றையும் நம்ப இயலாத மந்த உள்ளத்தினரே!" (லூக்கா 24:25).
ஆண்டவரில் எனக்குப் பிரியமான சகோதர சகோதரிகளே,
இந்த ஞாயிறின் திருவழிபாடு ஓர் ஆழமான உண்மையைச் சிந்தித்துப் பார்க்க நம்மை அழகாக அழைக்கிறது: உயிர்த்த ஆண்டவர் தம் மக்களோடு நடக்கிறார், அவர்களின் நம்பிக்கையின்மையை நம்பிக்கையாக மாற்றுகிறார், மேலும் மறைநூல்கள் மற்றும் நற்கருணை வழியாகத் தம்மை வெளிப்படுத்துகிறார். இன்றைய மூன்று வாசகங்களும் இணைந்து, இறைவார்த்தை அறிவிப்பிலிருந்து மீட்புக்கும், அதிலிருந்து தனிப்பட்ட சந்திப்புக்குமான ஒரு விசுவாசப் பயணத்தை நமக்கு முன்வைக்கின்றன.
முதல் வாசகத்தில், புனித பேதுரு கிறிஸ்துவின் மரணம் மற்றும் உயிர்ப்பின் மறைபொருளைத் துணிவுடன் அறிவிக்கிறார். இரண்டாம் வாசகத்தில், நாம் உலகத்தின் செல்வங்களால் அல்ல, மாறாகக் கிறிஸ்துவின் விலையுயர்ந்த இரத்தத்தால் மீட்கப்பட்டோம் என்பதை அவர் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார். நற்செய்தியில், எம்மாவு சீடர்கள் உயிர்த்த ஆண்டவரைச் சந்திக்கும் நெகிழ்ச்சியான நிகழ்வைக் காண்கிறோம் - இது அவர்களின் துயரத்தைப் பணியாக மாற்றும் ஒரு சந்திப்பாகும்.
முதல் வாசகம்: உயிர்ப்பின் துணிச்சலான அறிவிப்பு
முதல் வாசகத்தில் (திப 2:14, 22–33), தூய ஆவியாரின் பொழிவுக்குப் பிறகு புனித பேதுரு மக்களிடம் உரையாடுவதைக் காண்கிறோம். ஒருகாலத்தில் அச்சமுற்றிருந்த சீடர், இப்போது துணிவோடும் உறுதியோடும் பேசி, இயேசுவின் மரணம் மற்றும் உயிர்ப்பில் உள்ள கடவுளின் திட்டத்தை அறிவிக்கிறார்: "அவரை நீங்கள்... சிலுவையில் அறைந்து கொன்றீர்கள். ஆனால் கடவுள் அவரை மரண வேதனையிலிருந்து விடுவித்து உயிரோடு எழுப்பினார்" (திப 2:22-24).
இது தற்செயலான நிகழ்வு அல்ல, மாறாகக் கடவுளின் தெய்வீகத் திட்டத்தின் ஒரு பகுதி என்பதைப் பேதுரு வலியுறுத்துகிறார். உயிர்ப்பைக் குறித்து ஏற்கெனவே முன்னுரைத்திருந்த தாவீது அரசரைக் குறிப்பிடுவதன் மூலம் அவர் தனது செய்தியை மேலும் வலுப்படுத்துகிறார்: "என் உயிரைப் பாதாளத்திடம் ஒப்புவிக்கமாட்டீர்; உம் தூயவரைப் படுகுழியைக் காண விடமாட்டீர்" (திப 2:27).
எனவே, உயிர்ப்பு என்பது புனையப்பட்ட கதையல்ல, மாறாக மறைநூலில் உள்ள கடவுளின் வாக்குறுதிகள் நிறைவேறுவதாகும். திருத்தூதர்கள் இந்த உண்மைக்குச் சாட்சிகளாக நிற்கிறார்கள்.
இரண்டாம் வாசகம்: கிறிஸ்துவின் விலையுயர்ந்த இரத்தத்தால் மீட்கப்படுதல்
இரண்டாம் வாசகத்தில் (1 பேது 1:17–21), நமது மீட்பின் விலையைப் புனித பேதுரு நமக்கு நினைவூட்டுகிறார். அழிந்துபோகும் வெள்ளி அல்லது பொன்னால் நாம் மீட்கப்படவில்லை, மாறாகக் கிறிஸ்துவின் மாசற்ற ஆட்டுக்குட்டியின் விலையுயர்ந்த இரத்தத்தால் மீட்கப்பட்டோம்.
இயேசு தமது மரணம் மற்றும் உயிர்ப்பின் வழியாக, மனிதகுலத்தைக் கடவுளோடு மீண்டும் இணைக்கும் பாலமாக மாறுகிறார். புனித பேதுரு கூறுவது போல: "அவர் வழியாகவே நீங்கள் கடவுள்மீது நம்பிக்கை கொண்டுள்ளீர்கள்... எனவே நீங்கள் கடவுள்மீது நம்பிக்கை கொண்டு அவரை எதிர்நோக்கியிருக்கிறீர்கள்" (1 பேது 1:21). நாம் மீட்கப்பட்டுள்ள அந்த அளவற்ற அன்பை உணர்ந்து, புனிதத்தோடும், பயபக்தியோடும், நன்றியுணர்வோடும் வாழ இந்த உண்மை நம்மை அழைக்கிறது.
நற்செய்தி: எம்மாவு சந்திப்பு
எம்மாவு சீடர்கள் உயிர்த்த ஆண்டவரைச் சந்திக்கும் அழகான மற்றும் ஆழமான அடையாளங்கள் நிறைந்த நிகழ்வை நற்செய்தி முன்வைக்கிறது (லூக்கா 24:13-35). இப்பகுதி உண்மையிலேயே திருவழிபாடு மற்றும் மறைப்பணி சார்ந்த போதனையின் ஒரு தலைசிறந்த படைப்பாகும். சிலுவைச் சாவிற்குப் பிறகு மனமுடைந்து குழப்பமடைந்த இரண்டு சீடர்கள் எருசலேமை விட்டு வெளியேறி எம்மாவு நோக்கி நடக்கிறார்கள். ஒருவரின் பெயர் கிலேயோப்பா; மற்றொருவர் பெயரிடப்படவில்லை - ஒருவேளை அது நம் ஒவ்வொருவரையும் குறிப்பதாக இருக்கலாம்.
நம்பிக்கையின்மையிலிருந்து ஒரு வேதனையான பயணம்
அவர்களின் பயணம் வெறும் நிலவியல் சார்ந்த பயணம் மட்டுமல்ல; அது ஆன்மீகப் பயணமும் கூட. அவர்கள் நம்பிக்கையின் இடமான எருசலேமிலிருந்து விலகி, ஏமாற்றம் மற்றும் குழப்பத்திற்குள் இறங்குகிறார்கள். அவர்களின் கனவுகள் சிலுவையால் சிதைக்கப்பட்டதாகத் தோன்றுகிறது. ஆயினும், அவர்களின் விரக்தியின் தருணத்தில், இயேசு அவர்களை நெருங்குகிறார். அவர் அவர்களோடு நடக்கிறார், அவர்களின் அச்சங்களைப் பொறுமையாகக் கேட்கிறார், பின்னர் மென்மையாக அவர்களை வழிநடத்தத் தொடங்குகிறார். உயிர்த்த ஆண்டவர், குறிப்பாகச் சந்தேகம், நெருக்கடி மற்றும் குழப்பமான தருணங்களில் நம்மை ஒருபோதும் கைவிடுவதில்லை என்பதை இது நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. நமது போராட்டங்கள் உச்சத்தை எட்டும்போது, அவரது பிரசன்னம் பெரும்பாலும் நமக்கு மிக நெருக்கமாக இருக்கும்.
ஆண்டவர் மறைநூலை விளக்குகிறார்
பழைய ஏற்பாட்டில் ஏதேன் தோட்டத்தில் கடவுள் மனிதனோடு நடந்தது போல, இயேசுவும் எம்மாவு சீடர்களோடு ஒரு அந்நியரைப் போல நடக்கிறார். அவர்களால் ஏன் அவரை அடையாளம் காண முடியவில்லை என்பது நமக்கு உறுதியாகத் தெரியவில்லை. அவர் தமது மரணம் மற்றும் உயிர்ப்பைக் குறித்து அளித்த போதனைகளை அவர்கள் மறந்துவிட்டார்கள் என்பதே இங்கு முக்கியமானது.
இயேசு இல்லாததால் அல்ல, மாறாக நம்புவதற்கு அவர்களின் உள்ளம் மந்தமாக இருந்ததாலேயே சீடர்களால் அவரை அடையாளம் காண முடியவில்லை. அவர்களின் விசுவாசமின்மை மற்றும் புரிதலின்மையைக் குறித்து இயேசு அவர்களைக் கடிந்துகொள்கிறார்: "அறிவற்றவர்களே, இறைவாக்கினர்கள் உரைத்த எல்லாவற்றையும் நம்ப இயலாத மந்த உள்ளத்தினரே!" பின்னர், மோசே முதல் இறைவாக்கினர்கள் வரை எல்லாவற்றிலும் தம்மைக் குறித்து மறைநூலில் எழுதியிருந்ததை அவர்களுக்கு விளக்கிக் கூறினார் (லூக் 24:27).
இது நமக்கு ஓர் ஆழமான உண்மையைக் கற்பிக்கிறது: கிறிஸ்துவால் மட்டுமே மறைநூலின் அர்த்தத்தை முழுமையாகத் திறக்க முடியும், ஏனெனில் அவரே மனிதவுருவான வார்த்தை. பின்னர், சீடர்கள் இதை நினைவு கூர்ந்தார்கள்: "வழியில் அவர் நம்மோடு பேசி, மறைநூலை விளக்கியபோது நம் உள்ளம் பற்றி எரியவில்லையா?" (லூக் 24:32). நாம் கடவுளின் வார்த்தையைக் கவனமாகக் கேட்கும்போதெல்லாம், நம் உள்ளமும் பற்றி எரியும். உயிர்த்த ஆண்டவரை அடையாளம் காண, மறைநூல்களைப் பற்றிய சரியான புரிதல் ஒருவருக்குத் தேவை. மனிதவுருவெடுத்து நம்மிடையே குடிகொண்ட வார்த்தையாகிய இயேசுவை விடச் சிறந்த வியாக்கியானம் செய்பவர் வேறு யாருமில்லை.
அப்பம் பிட்கையில் அவரை அடையாளம் காணுதல் அவர்கள் எம்மாவுவை நெருங்கியதும், "எங்களோடு தங்கும்; ஏனெனில் மாலை நேரம் நெருங்கிவிட்டது" என்று சீடர்கள் இயேசுவை அழைக்கிறார்கள் (லூக் 24:29). இந்த எளிய அழைப்பில் ஓர் ஆழமான ஆன்மீக உண்மை அடங்கியுள்ளது - நாம் ஆண்டவரை நம் வாழ்வில் வரவேற்க வேண்டும்.
பந்தியில் அமர்ந்திருந்தபோது, அப்பத்தைப் பிட்டுக் கொடுத்த வேளையில், அவர்களின் கண்கள் திறக்கப்பட்டன, அவர்கள் அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்கள். உடனே அவர் அவர்கள் பார்வையிலிருந்து மறைந்துபோனார். அவரது உடல் பிரசன்னம் இனி தேவையில்லை; அவர்கள் இப்போது அவரை விசுவாசத்தில் அடையாளம் காண்கிறார்கள்.
இந்தத் தருணம் நற்கருணையைப் பிரதிபலிக்கிறது. இன்றும், நாம் அவரை உடல்ரீதியாகக் காணாவிட்டாலும், அப்பம் பிட்கப்படும்போது உயிர்த்த ஆண்டவரைச் சந்திக்கிறோம். ஒவ்வொரு நற்கருணைக் கொண்டாட்டத்திலும் திரு அவை அவரது உயிருள்ள பிரசன்னத்தைத் தொடர்ந்து அனுபவிக்கிறது.
சந்திப்பிலிருந்து மறைப்பணிக்கு உயிர்த்த ஆண்டவருடனான சந்திப்பு சீடர்களை முழுமையாக மாற்றுகிறது. அவர்கள் விரக்தியிலிருந்து நம்பிக்கைக்கு; அச்சத்திலிருந்து துணிவுக்கு மாறுகிறார்கள். எவ்விதத் தாமதமுமின்றி, இரவின் இருளிலும் கூட நற்செய்தியை அறிவிக்க அவர்கள் எருசலேமுக்குத் திரும்புகிறார்கள். கிறிஸ்துவுடனான ஓர் உண்மையான சந்திப்பு எப்போதும் நற்செய்தி அறிவிப்புப் பணிக்கு வழிவகுக்கும்.
முடிவுரை: இன்று நமது எம்மாவு அனுபவம்
இயேசு தமது மரணத்தை அச்சம், குழப்பம் அல்லது விரக்தியில் முடிவடைய அனுமதிக்கவில்லை. மரணம் என்பது இறுதி வார்த்தையல்ல. அவரது வாழ்வும் பணியும் உண்மையிலேயே தோல்வியில் முடிந்திருந்தால், அந்த இரு சீடர்கள் பின்வாங்கியது நியாயப்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம்; அவர்கள் மிகவும் குழப்பமடைந்து, கிறிஸ்துவின் மீதான அனைத்து நம்பிக்கையையும் இழந்திருந்தார்கள். இருப்பினும், கிறிஸ்துவின் பணி ஒரு துயரமான மரணத்தில் மட்டுமே முடிவடைந்திருந்தால், அவர் மனிதவுரு எடுத்ததற்கு இறுதி நோக்கம் இருந்திருக்காது.
கடவுள் தம் மக்களை ஒருபோதும் முழுமையான நம்பிக்கையின்மைக்கோ, அச்சத்திற்கோ அல்லது தவறான வாழ்க்கைக்கோ கைவிடுவதில்லை. எம்மாவு சீடர்களைப் போல நம் விசுவாசம் ஆட்டம் காண நாம் அனுமதிக்கக் கூடாது. மாறாக, உயிர்ப்புக்காகக் காத்திருக்க நாம் அழைக்கப்படுகிறோம். நாம் வெறுமையான கல்லறையைத் தாண்டிப் பார்க்க வேண்டும், மேலும் விரக்திக்கு இடம் கொடுக்க மறுக்க வேண்டும், ஏனெனில் அதைவிட மேலான ஒன்று நடந்துகொண்டிருக்கிறது.
அன்பான சகோதர சகோதரிகளே, எம்மாவு நிகழ்வு ஆறுதல் தரும் உரையாடலின் ஒரு தலைசிறந்த படைப்பாகத் தொடர்கிறது. வார்த்தை வழிபாட்டில் மறைநூல்களைக் கேட்கும்போதும், நற்கருணைக் கொண்டாட்டத்தில் அப்பம் பிட்கப்படுதலில் பங்கேற்கும்போதும், நாம் உண்மையிலேயே உயிர்த்த ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்துவைச் சந்திக்கிறோம் என்பதையும், விசுவாசம், நம்பிக்கை மற்றும் ஆறுதலைப் பெறுகிறோம் என்பதையும் அது நமக்கு உறுதிப்படுத்துகிறது.
எம்மாவு கதை என்பது கடந்த காலத்தின் ஒரு நிகழ்வு மட்டுமல்ல - அது இன்று நம் கதையும் கூட. ஒவ்வொரு திருப்பலியும் ஓர் எம்மாவு அனுபவமே. வார்த்தை வழிபாட்டில், இயேசு நம்மோடு பேசுகிறார். அப்பம் பிட்கப்படுதலில், அவர் தம்மை நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறார். நாம் நம்பிக்கையோடு திருப்பலிக்கு வரும்போது, நாமும் உயிர்த்த ஆண்டவரைச் சந்திக்கிறோம்; அவர் நம்மோடு நடக்கிறார், நம்மைப் பலப்படுத்துகிறார், நம்மை உருமாற்றுகிறார்.
நம்மையே நாமே கேட்டுக்கொள்வோம்:
- கடவுளின் வார்த்தையை நான் கவனமாகக் கேட்கிறேனா?
- நற்கருணையில் நான் உண்மையிலேயே முழுமையாகப் பங்கேற்கிறேனா?
- என் அன்றாட வாழ்வில் உயிர்த்த ஆண்டவரை நான் அடையாளம் காண்கிறேனா?
- சந்தேகத்தின் தருணங்களிலும் கூட அவர் என்னை ஒருபோதும் கைவிடுவதில்லை என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேனா?
ஆண்டவர் மீதான அன்பால் நம் உள்ளம் பற்றி எரியட்டும். நம்மோடு தங்குமாறு அவரை அழைப்போம். ஒவ்வொரு நற்கருணைச் சந்திப்பும் அவரது உயிர்ப்பின் மகிழ்ச்சியான சாட்சிகளாக நம்மை உருமாற்றட்டும். ஆமென்.
