15 நவம்பர் 2026 – பொதுக்காலத்தின்
33-ஆம் ஞாயிறு (ஆண்டு A)
ஞாயிறு மறையுரை: முனைவர் அருள் தந்தை பேட்ரிக் மத்தியாஸ், ச.ச.
திருப்பலி வாசகங்கள்: நீதிமொழிகள் 31:10-13, 19-20, 30-31; திருப்பாடல் 128; 1 தெசலோனிக்கர் 5:1-6; மத்தேயு 25:14-30.
சிந்தனைக்குரிய
இறைவசனம்: "அவரவர் திறமைக்கு
ஏற்ப ஒருவருக்கு ஐந்து
தாலந்தும், வேறொருவருக்கு இரண்டு தாலந்தும்,
இன்னொருவருக்கு ஒரு தாலந்தும்
கொடுத்துவிட்டுப் பயணம் மேற்கொண்டார்"
(மத்தேயு 25:15).
இறைவனில் அன்புமிக்க சகோதர, சகோதரிகளே,
நாம் இந்த
ஆண்டின் திருவழிபாட்டு காலத்தின்
இறுதிப் பகுதியை நெருங்கிக்
கொண்டிருக்கிறோம். எனவே, இந்த
கடைசி மூன்று ஞாயிற்றுக்கிழமைகளின்
வாசகங்கள், 'ஆண்டவரின் நாள்' பற்றிப்
பேசுகின்றன; குறிப்பாக, அது எப்படி
எதிர்பாராத விதமாக திடீரென
வரும் என்பதை வலியுறுத்துகின்றன.
மத்தேயு நற்செய்தி 25-ஆம்
அதிகாரம் இறுதிக்காலத்தைப் பற்றிய மூன்று
உவமைகளைக் கொண்டுள்ளது:
1.
பத்துத்
தோழியர் உவமை (மத்
25:1-13).
2.
தாலந்து
உவமை, இதுவே இன்றைய
நற்செய்தி வாசகம் (மத் 25:14-30).
3. அனைத்து
மக்களினங்களின் தீர்ப்பு, இது அடுத்த
ஞாயிறு நற்செய்தி வாசகமாக
அமையும் (மத் 25:31-46).
முதல் வாசகம் – நீதிமொழிகள் 31:10-13, 19-20, 30-31
நீதிமொழிகள்
நூல், பவளத்தைவிட மிக
மேலான மதிப்புடைய ஒரு
"திறமைசாலியான" அல்லது "உத்தம" மனைவியின்
சித்திரத்தை நம்முன் நிறுத்துகிறது. இப்பகுதி
அவளது ஆழமான நம்பகத்தன்மை,
கடின உழைப்பு மற்றும்
தாராள குணத்தை எடுத்துரைக்கிறது.
அவள் தன் குடும்பத்தைப்
பராமரிக்க தன் கைகளால்
சுறுசுறுப்பாக வேலை செய்கிறாள்—கம்பளியும் சணலும் கொண்டு
நூற்கிறாள்; அதே வேளையில்,
ஏழைகளுக்கும் வறியவர்களுக்கும் தன் கைகளைத்
திறந்து உதவுகிறாள். உடலழகும்
கவர்ச்சியும் நிலையற்றவை, ஆனால் ஆண்டவருக்கு
அஞ்சி நடப்பவரே உண்மையான
மற்றும் நிலையான புகழுக்குரியவர்;
அவர் தன் உழைப்பின்
நற்பலனைப் பெறுவார் என்று கூறி
இந்த வாசகம் நிறைவடைகிறது.
ஆன்மீகச் சிந்தனை
உண்மையான
ஆன்மீக மதிப்பு என்பது
வெளித்தோற்றத்தில் இல்லை, மாறாக
நம்பகமான அன்றாடச் செயல்பாடுகளில்தான் உள்ளது.
இங்கு கூறப்படும் "ஆண்டவருக்கு
அஞ்சுதல்" என்பது ஒருவித
பயமோ அல்லது நடுக்கமோ
அல்ல; மாறாக, அது
நாம் வாழும் விதத்தை
மாற்றியமைக்கும் ஒரு ஆழமான
பக்தியாகும். புனிதத்தன்மை என்பது மிகவும்
நடைமுறைக்கு உகந்தது என்பதை இந்த
வாசகம் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.
இது நம் வாழ்வின்
அன்றாடப் பணிகளிலும், நம் அன்புக்குரியவர்கள்
மீது நாம் காட்டும்
அக்கறையிலும், தேவையிலிருப்போருக்கு நாம் காட்டும்
சுறுசுறுப்பான இரக்கத்திலும் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது.
ஆன்மீக முதிர்ச்சி என்பது
நாம் எதை நம்புகிறோம்
என்பதன் மூலம் மட்டுமல்ல,
நமது உழைப்பின் கண்கூடையான
பலன்களாலும், உதவ நீளும்
நமது கரங்களாலுமே நிரூபிக்கப்படுகிறது.
தாலந்து உவமையுடன் உள்ள தொடர்பு (மத்தேயு 25:14-30)
நீதிமொழிகளில்
வரும் உழைக்கும் பெண்மணி,
நற்செய்தியில் வரும் "நல்ல நம்பிக்கைக்குரிய
பணியாளரை" முழுமையாகப் பிரதிபலிக்கிறாள். நற்செய்தியில்
வரும் தலைவர் தன்
சொத்துக்களைத் தன் பணியாளர்களிடம்
ஒப்படைப்பதைப் போலவே, கடவுளும்
நமக்குக் குறிப்பிட்ட கொடைகள், நேரம்
மற்றும் வளங்களை (நமது
"தாலந்துகளை") ஒப்படைக்கிறார். அந்த உத்தம
பெண் தன் கொடைகளைப்
புதைத்து வைக்கவில்லை. அவள் அவற்றைச்
சுறுசுறுப்பாக முதலீடு செய்கிறாள்; மூலப்பொருட்களை
எடுத்து, தன் குடும்பத்தையும்
சமூகத்தையும் செழுமையாக்கும் மதிப்புமிக்க ஒன்றாக மாற்றுகிறாள்.
இங்கே "பயம்"
என்ற கருத்தில் ஒரு
பெரிய வேறுபாடும் உள்ளது.
நற்செய்தியில், மூன்றாவது பணியாளர் தன்
தலைவரைக் குறித்த உலகளாவிய, கோழைத்தனமான
பயத்தால் செயலிழந்து, தன் தாலந்தைப்
புதைத்து வைத்துவிட்டு ஒன்றும் செய்யாமல்
இருந்து விடுகிறான். ஆனால்
நீதிமொழிகளில் வரும் பெண்ணோ
"ஆண்டவருக்கு அஞ்சுதல்" என்ற தூய
பக்தியால் உந்தப்படுகிறாள்; அது அவளைச்
செயலிழக்கச் செய்யாமல், மாறாகத் துணிச்சலான,
அன்பான, பயனுள்ள செயல்களைச்
செய்யத் தூண்டுகிறது. இரு
வாசகங்களும் ஒரே மையச்
செய்தியைக் கொண்டுள்ளன: கடவுள் நமக்கு
அளித்துள்ள கொடைகளை முதலீடு செய்து,
அவரது இறையாட்சியை கட்டியெழுப்பும்
சுறுசுறுப்பான பொறுப்பாளர்களாக இருக்கவே அவர் நம்மை
அழைக்கிறார்.
இரண்டாம் வாசகம் – 1 தெசலோனிக்கர் 5:1-6
புனித பவுல்
தெசலோனிக்கருக்கு எழுதிய முதல்
திருமுகத்திலிருந்து வாசிக்கப்படும் இன்றைய இரண்டாம்
வாசகம், இன்றைய நற்செய்தியைப்
போலவே 'ஆண்டவரின் நாள்'
பற்றித் தெளிவாகப் பேசுகிறது.
ஆண்டவரின் நாள் திடீரென
வரும் என்பதைப் புனித
பவுல் தொடக்கக் காலக்
கிறிஸ்தவர்களுக்கு நினைவூட்டுகிறார்: "இரவில் திருடன்
வருவதுபோல ஆண்டவருடைய நாள் வரும்
என்பதை நீங்கள் நன்றாய்
அறிந்திருக்கிறீர்கள்" (1 தெச 5:2). நம் சொந்த
வாழ்விலும்கூட, ஒரு பேரழிவு
ஏற்படுவதற்கு முன்பு, எல்லாம் அமைதியாகவும்
பாதுகாப்பாகவும் இருப்பதாக நாம் அடிக்கடி
நினைக்கிறோம். இந்த நேரத்தையோ
அல்லது ஆண்டவரின் நாளையோ
யாராலும் தவிர்க்க முடியாது.
ஆண்டவரின் நாளுக்காக
நாம் எவ்வாறு தயாராக
இருக்க முடியும்? மிக
எளிதாகத் தயாராகலாம். நாம் அனைவரும்
பகலுக்கு உரியவர்கள். அதாவது, நாம்
பாதுகாப்பான பாதையில் நம்மை வழிநடத்தும்
இறை அருளின் ஒளியில்
வாழ்கிறோம்; எனவே, நாம்
பயப்படத் தேவையில்லை. நாம் தொடர்ந்து
இறை அருளில் வாழ்ந்தால்,
ஆண்டவரின் நாளுக்காக நன்கு தயாராக
இருப்போம்: "ஆனால் சகோதர
சகோதரிகளே, அந்த நாள்
திருடனைப்போல உங்களிடம் வர நீங்கள்
இருளில் இருப்பவர்கள் அல்ல.
நீங்கள் அனைவரும் ஒளியைச்
சார்ந்தவர்கள்; பகலுக்கு உரியவர்கள். நாம்
இரவையோ இருளையோ சார்ந்தவர்கள்
அல்ல" (1 தெச 5:4-5).
நல்வாழ்வு வாழ
நாம் எடுக்கும் முயற்சிகளைக்
கடவுள் எப்போதும் ஆசீர்வதிக்கிறார்,
மேலும் நம் வாழ்விற்காகத்
திட்டமிடப்பட்ட அனைத்தையும் நிறைவேற்றத் தேவையான
அருளையும் தருகிறார்: "உள்ளவர் எவருக்கும் கொடுக்கப்படும்;
அவர்கள் நிறைவாகப் பெறுவர்.
இல்லாதோரிடமிருந்து அவரிடமுள்ளதும் எடுக்கப்படும்" (மத் 25:29).
நற்செய்தி வாசகம் – தாலந்து உவமை
(மத்தேயு 25:14-30)
கடவுள் அளித்த அருளைக் கொண்டு
முதலீடு செய்யக் கற்றுக் கொள்ளுங்கள்
இன்றைய
நற்செய்தி வாசகம் கடந்த
ஞாயிறு நற்செய்தியின் தொடர்ச்சியாகும்.
செல்வாக்கும் வலிமையும் மிக்க ஒரு
மனிதர் பயணம் மேற்கொள்கையில்,
தனக்கு மிகவும் நம்பிக்கையான
பணியாளர்களிடம் "தன் உடைமைகளை"
ஒப்படைப்பதைப் பற்றி இது
கூறுகிறது. இந்த உவமையில்
குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தொகை—தாலந்துகள்—இன்றைய மதிப்பில்
பல கோடி ரூபாய்க்குச்
சமமானதாகும். அவர் மீண்டும்
திரும்பி வரும் நோக்கத்துடன்தான்
சென்றார்; இதற்கிடையில், பணியாளர்கள் அந்தப்
பணத்தைக் கொண்டு வியாபாரம்
செய்ய வேண்டும் என
எதிர்பார்க்கப்பட்டது.
அடுத்தடுத்த வசனங்கள்
(மத் 25:16-18), ஒரே ஒரு
தாலந்தைப் பெற்ற சோம்பேறிப்
பணியாளரைத் தவிர, மற்ற
பணியாளர்கள் எப்படிச் சென்று வியாபாரம்
செய்தார்கள் என்பதைக் கூறுகின்றன: "ஐந்து
தாலந்தைப் பெற்றவர் உடனே சென்று
அவற்றைக் கொண்டு வாணிகம்
செய்து வேறு ஐந்து
தாலந்து ஈட்டினார். அவ்வாறே
இரண்டு தாலந்து பெற்றவர்
மேலும் இரண்டு தாலந்து
ஈட்டினார். ஒரு தாலந்து
பெற்றவரோ போய் நிலத்தைத்
தோண்டித் தம் தலைவரின்
பணத்தை மறைத்து வைத்தார்."
கடவுள், தம் மகன்
இயேசு கிறிஸ்து வழியாக,
நம் மீது நம்பிக்கை
வைத்து, நமக்குப் பல
கொடைகளை இலவசமாக அளிப்பதில்
மகிழ்ச்சி காண்கிறார்.
இந்த அருளை
உணர்ந்து, அதை முழுமைப்படுத்த
உழைப்பது நமது பொறுப்பாகும்.
மற்றவர்களின் கொடைகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்காமல்,
கடவுளிடமிருந்து பெற்ற தனிப்பட்ட
கொடைகளை நன்றியுடன் உணர்ந்து
ஏற்றுக்கொண்டு, நம் வாழ்நாள்
முழுவதிலும் அதற்கான பலனை அளிக்க
நம்மைக் கையளிப்பதே இதன்
முக்கிய நோக்கமாகும். நமக்காக
வேறு யாரும் இதைச்
செய்ய முடியாது!
'நன்று,
நம்பிக்கைக்குரிய நல்ல பணியாளரே'
முடிவில்,
தலைவர் திரும்பி வந்தார்;
தன் பணியாளர்கள் அந்தப்
பணத்தை வியாபாரம் செய்து
பெருமளவு லாபம் ஈட்டியதைக்
கண்டு மகிழ்ந்தார். எனவே,
ஐந்து மற்றும் இரண்டு
தாலந்துகளை ஈட்டிய முதல்
இரண்டு பணியாளர்களிடமும் அவர்
கூறினார்: "'நன்று, நம்பிக்கைக்குரிய
நல்ல பணியாளரே, சிறிய
பொறுப்புகளில் நம்பிக்கைக்குரியவராய் இருந்தீர். எனவே பெரிய
பொறுப்புகளில் உம்மை அமர்த்துவேன்.
உம் தலைவனின் மகிழ்ச்சியில்
நீரும் வந்து பங்குகொள்ளும்'"
(மத் 25:21, 23). இவை சுருக்கமான
ஆனால் மிகவும் அர்த்தமுள்ள
வார்த்தைகள்; குறிப்பாக, வாக்களிக்கப்பட்ட பரிசின்
அடிப்படையில் பார்க்கும்போது: 'ஆண்டவரின் மகிழ்ச்சியில் பங்குகொள்ளுதல்'
என்பது இறையாட்சியின் விருந்தில்
பங்கேற்பதைக் குறிக்கிறது.
சோம்பேறிப்
பணியாளர்
ஆனால்,
ஒரே ஒரு தாலந்தைப்
பெற்ற அந்தப் பணியாளரோ,
தன் தாலந்தை வீணடித்ததாலும்
சோம்பேறித்தனத்தாலும் கடுமையாகத் தண்டிக்கப்பட்டார்: "பயனற்ற
இந்தப் பணியாளரை வெளியே
உள்ள இருளில் தள்ளுங்கள்.
அங்கே அழுகையும் பற்கடிப்பும்
இருக்கும்" (மத் 25:30). இந்த மனிதனின்
பிரச்சினை என்னவென்றால், அவர் தன்
மீதும் நம்பிக்கை வைக்கவில்லை,
தனக்கு இவ்வளவு கொடைகளை
அளித்த கடவுள் மீதும்
நம்பிக்கை வைக்கவில்லை. அவர் சோம்பேறியாகவும்,
பயந்த சுபாவம் கொண்டவராகவும்,
தன்னைத் தானே குறுக்கிக்
கொள்பவராகவும் இருந்தார்.
அவர் ஒரே
ஒரு தாலந்தை மட்டும்
பெற்றார் என்பது இங்குப்
பிரச்சினை அல்ல. கேள்வி
என்னவென்றால்: அந்த ஒரு
தாலந்தைக் கொண்டு நீ
என்ன செய்தாய்? என்பதுதான்.
ஒருவன் தன்னைத் தானே
குறுக்கிக் கொள்வது அறியாமையினால் அல்ல;
மாறாக, கடவுளின் அன்பின்
மீது நம்பிக்கை வைக்க
மறுப்பதால்தான். சில நேரங்களில்
இந்த மனப்பான்மை, தவறாகப்
புரிந்துகொள்ளப்பட்ட சுயநல எண்ணங்களால்
ஆட்கொள்ளப்பட்டுத் தனக்குள்ளேயே முடங்கிப் போவதன்
விளைவாகும். இது நிகழும்போது,
கடவுள் "கொடூரமானவர்" என்ற ஒரு
தவறான பிம்பம் உருவாகிறது.
இப்படிப்பட்ட பயம் கொண்டவர்கள்,
அதற்குப் பதிலாகக் கடவுளின் அருளையும்
உதவியையும் நாட வேண்டும்
என்று இயேசு சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
இங்கு முக்கியக் கருத்து
என்னவென்றால், பலன் தரத்
தவறியது மட்டுமல்ல; உதவி
கேட்கக்கூடத் தவறியதுதான்.
இந்த
ஞாயிறு இறைவார்த்தை வழிபாடு
முழுவதும் இந்த ஒரு
உண்மையை நோக்கியே சுட்டிக்காட்டுகிறது:
கடவுள் மீண்டும் வருவார்,
நாம் நம் வாழ்வு
குறித்த கணக்கை அவரிடம்
ஒப்படைக்க வேண்டும். இன்றைய முதல்
வாசகமான நீதிமொழிகள் நூல்,
ஒரு நல்ல மனைவியின்
கடமைகளை வலியுறுத்துகிறது. அவளது
நற்பண்புகளாலும், தன் கடமைகளைச்
செய்வதில் அவள் காட்டும்
விடாமுயற்சியாலும் அவளது குடும்பம்
செழிக்கிறது. உடலழகை விட
அவளுக்குத் தேவையான ஒரு முக்கியப்
பண்பு, ஆண்டவர் மீதான
அச்சமே (பக்தியே): "கவர்ச்சி
வஞ்சகமானது; அழகு வீணானது;
ஆண்டவரிடம் அச்சமுள்ள பெண்ணே புகழப்படுவாள்"
(நீதி 31:30).
இந்த ஞாயிறு இறைவார்த்தையிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்வது
என்ன?
தாலந்து
உவமை, இறுதித் தீர்ப்புக்காக
இயேசு மீண்டும் வரவிருப்பதை
நமக்கு எடுத்துரைக்கிறது. அவர்
திரும்பி வரும்போது, நாம் நமது
நேரத்தை எப்படிப் பயன்படுத்தினோம்,
நமது வாழ்வில் என்ன
செய்தோம், நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தாலந்துகளையும்
திறமைகளையும் எவ்வாறு பயன்படுத்தினோம் என்ற
கணக்கைக் கேட்பார். அவற்றைச் சரியாகப்
பயன்படுத்தியதற்கான வெகுமதி, ஆண்டவரின் மகிழ்ச்சியில்—முடிவில்லா விண்ணக விருந்தில்—பங்குகொள்வதாகும்.
இந்த உவமை
ஒரு அடிப்படைப் போதனையைக்
கொண்டுள்ளது: கடவுள் நமது
உலகளாவிய சாதனைகளையோ, பொருள் சார்ந்த
சேமிப்புகளையோ அளவிட மாட்டார்.
உலகம் வியந்து பார்க்கும்
அளவிற்கான சாதனைகளைச் செய்தோமா என்று
அவர் கேட்க மாட்டார்;
ஏனெனில் அத்தகைய காரியங்கள்
முழுமையாக நம்மைச் சார்ந்தவை அல்ல;
அவை ஓரளவு நாம்
பெற்ற குறிப்பிட்ட தாலந்துகளின்
அடிப்படையில்தான் அமைகின்றன.
கடவுள் முன்னிலையில் எது முக்கியம்? விசுவாசம்,
விடாமுயற்சி மற்றும் அன்பு
கடவுளின்
முன்னிலையில் முக்கியமானது என்னவென்றால், நாம்
எவ்வளவு விசுவாசத்தோடும், விடாமுயற்சியோடும்,
அன்போடும் (இரக்கத்தோடும்) நம் கடமைகளைச்
செய்தோம் என்பதுதான். மிகவும் சாதாரணமான,
சிறிய செயல்கள்கூடக் கணக்கில்
எடுத்துக்கொள்ளப்படும். "பொல்லாதவனும் சோம்பேறியுமான" அந்த
மூன்றாவது பணியாளர், கடவுளைப் பற்றிய
தவறான பிம்பத்தைக் கொண்டிருந்தார்.
இதில் மிக மோசமான
விஷயம் என்னவென்றால், அவர்
தன் தலைவரை நேசிக்கவில்லை.
பயம் அவரைச் செயலிழக்கச்
செய்தது, எந்தவொரு சவாலையும் எதிர்கொள்ள
மறுத்துத் தயக்கத்துடன் செயல்பட்டார். எனவே,
தன் தாலந்தைப் புதைத்து
வைத்தார்.
கடவுள் நம்மிடமிருந்து
மகிழ்ச்சியான பதிலளிப்பையும், அன்பிலிருந்து பிறக்கும் அர்ப்பணிப்பையும்,
சவால்களையும் சிரமங்களையும் எதிர்கொள்ளும் தயார்நிலையையும்
எதிர்பார்க்கிறார். "தாலந்துகள்" என்பது நமது
இயற்கையான திறமைகளையும், தூய ஆவியாரிடமிருந்து
பெற்ற அருங்கொடைகளையும் குறிக்கலாம்;
அதேபோல, திருஅவைக்குக் கிறிஸ்து
வழங்கிய நற்செய்தி வெளிப்பாட்டையும்
மீட்பையும் குறிக்கலாம். இந்த அருங்கொடைகளை
வார்த்தையாலும் செயலாலும் மற்றவர்களுக்குக் கையளிப்பது
அனைத்து இறைமக்களின் கடமையாகும்.
தனிப்பட்ட சிந்தனைக்கான கேள்விகள்
·
நான்
என் வாழ்வை எப்படி
வாழ்கிறேன்?
·
கடவுளின்
அருளுக்கும் இரக்கத்திற்கும் ஏற்ப நல்வாழ்வு
வாழ எனது நேரத்தையும்
ஆற்றலையும் பயன்படுத்தியுள்ளேனா?
·
ஆண்டவரின்
நாள் வரும் என்பதில்
நான் உறுதியான நம்பிக்கை
கொண்டுள்ளேனா?
·
என்
வாழ்க்கை முறையை மாற்றுவதற்கும்,
ஆண்டவரின் கொடைகளை வீணாக்காமல் பயன்படுத்துவதற்கும்
நான் என்ன செய்ய
முடியும்?
·
கடவுள்
நம் மீது நம்பிக்கை
வைத்துள்ளார். அதற்கு நாம்
எவ்வாறு பதிலளிக்கிறோம்?
·
வாழ்க்கை
மற்றும் தாலந்துகள் மீதான
அலட்சிய மனப்பான்மையைக் கடவுள்
வெறுக்கிறார். அவர் எனக்கு
அளித்த அனைத்துக் கொடைகள்,
திறமைகள் மற்றும் அருளைக் கொண்டு
இறைவனுக்குப் பணியாற்ற நான் சுறுசுறுப்பாக
முயல்கிறேனா?
