Penniless Preacher -திங்கள் 2 நவம்பர் 2026 – மரித்தோர் அனைவரின் நினைவு நாள் (சகல ஆத்துமாக்கள் திருநாள்)-முனைவர் அருள் தந்தை பேட்ரிக் மத்தியாஸ், ச.ச.

திங்கள் 2 நவம்பர் 2026 – மரித்தோர் அனைவரின் நினைவு நாள் (சகல ஆத்துமாக்கள் திருநாள்)

மறையுரை:மறையுரை: முனைவர் அருள் தந்தை பேட்ரிக் மத்தியாஸ், ச.ச.

திருப்பலி வாசகங்கள்: யோபு 19:1, 23-27 | திருப்பாடல் 27 | உரோமையர் 5:5-11 | யோவான் 6:37-40 தியானத்திற்கான முக்கிய வசனம்: “மகனைக் கண்டு அவரிடம் நம்பிக்கை கொள்ளும் அனைவரும் நிலைவாழ்வு பெற வேண்டும் என்பதே என் தந்தையின் திருவுளம். நானும் இறுதி நாளில் அவர்களை உயிர்த்தெழச் செய்வேன்” (யோவான் 6:40).

ஆண்டவரில் பிரியமான சகோதர சகோதரிகளே,

நவம்பர் முதல் தேதியன்று கொண்டாடப்படும் சகல புனிதர்கள் பெருவிழாவைத் தொடர்ந்து, இன்று திருச்சபை மரித்தோர் அனைவரின் நினைவு நாளைக் கொண்டாடுகிறது. நேற்று, இறைவனின் மகிமையில் பங்குபெறும் புனிதர்களின் உறவு ஒன்றிப்பை எண்ணி மகிழ்ந்தோம். இன்று, இவ்வுலக வாழ்வை முடித்துக்கொண்டு, இறைவனுடன் முழுமையான ஒன்றிப்பிற்காகக் காத்திருக்கும் அனைத்து ஆன்மாக்களையும் நினைவுகூருகிறோம். அவர்களை நினைவுகூரும்போது, நமது துயரம் ஆறுதலோடு கலந்திருக்கிறது - ஏனென்றால், இறந்துபோன நம் அன்புக்குரியவர்கள் இப்போது இறைவனின் திருமுன் ஒரு பெரிய நண்பர்கள் கூட்டமாக இருந்து நமக்காகப் பரிந்து பேசுகிறார்கள் என்று நாம் நம்புகிறோம். இந்த புனிதமான நாளில், இறைவன் தமது அளவற்ற இரக்கத்தினால் மரித்தவர்களின் பாவங்களை மன்னித்து, அவர்களைத் தமது நித்திய இல்லத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளும்படி, உலகம் முழுவதிலுமுள்ள விசுவாசிகளை இறந்த ஆன்மாக்களுக்காக உருக்கமாகச் செபிக்க திருச்சபை அழைக்கிறது.

மரணத்தின் கிறிஸ்தவ அர்த்தம்

மரணம் ஒரு யதார்த்தம்; பிறந்த அனைவரும் ஒருநாள் இறந்தே ஆக வேண்டும். ஆயினும், கிறிஸ்துவின் சீடருக்கு, மரணம் ஒரு புதிய அர்த்தத்தைப் பெறுகிறது. திருமுழுக்கிலேயே, நாம் மரணத்திலிருந்து வாழ்வுக்குக் கடந்து வந்துவிட்டோம். நாம் கிறிஸ்துவுக்குள் இணைந்தவுடன், ஒரு புதிய வாழ்வை வாழ்கிறோம். ஆண்டவரின் சீடர்களாக, மரித்தோரின் உயிர்ப்பிலும் நிலைவாழ்விலும் நமது நம்பிக்கையை அறிக்கையிடுகிறோம். இதுவே கிறிஸ்துவில் இறைவன் நமக்கு அளிக்கும் மாபெரும் வாக்குறுதியாகும். புனித பவுல் உரோமையருக்கு எழுதிய திருமுகத்தில் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார்: “இயேசுவை இறந்தோரிடமிருந்து உயிர்ப்பித்தவரின் ஆவி உங்களுள் குடிகொண்டிருந்தால், கிறிஸ்துவை இறந்தோரிடமிருந்து உயிர்ப்பித்த அவர் உங்களுள் குடிகொண்டிருக்கும் தம் ஆவியினாலே சாவுக்குரிய உங்கள் உடல்களையும் உயிர்பெறச் செய்வார்.” (உரோ 8:11).

திருச்சபையின் பாரம்பரியம்

மரித்தோர் அனைவரின் நினைவு நாள், குறிப்பாக உரோமையில், பதினான்காம் நூற்றாண்டிலிருந்தே திருச்சபையின் பாரம்பரியத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்து வருகிறது. இந்த நினைவு நாள் நம்மை விட்டுப் பிரிந்த அன்புக்குரியவர்களின் நினைவை உயிர்ப்புடன் வைத்திருப்பதோடு, நமது சொந்த மீட்பை நோக்கிய பயணத்தில் அவர்களின் விசுவாசத்தைப் பின்பற்றுமாறு நம் ஒவ்வொருவரையும் அழைக்கிறது. ஆகவே, மரணம் என்பது ஒரு முடிவல்ல, மாறாக மரணத்திலிருந்து வாழ்வுக்கு - இறைவனுடனான நிலைவாழ்வுக்குச் செல்லும் ஒரு கடந்துசெல்லலாகும்.

இறந்த விசுவாசிகளை நினைவுகூரும் திருச்சபையின் நீண்டகாலப் பாரம்பரியம், விவிலியத்திலும் தொடக்ககாலத் திருச்சபையின் வாழ்விலும் தனது அடித்தளத்தைக் கொண்டுள்ளது. இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கம் 'லூமன் ஜென்டியம்' (Lumen Gentium, எண் 50) ஏட்டில் இதனை உறுதிப்படுத்துகிறது: "தொடக்கக் காலத்திலிருந்தே, திருச்சபை மரித்தோரின் நினைவை மிகுந்த பக்தியுடன் போற்றி வந்துள்ளது, அவர்களுக்காகத் தனது மன்றாட்டுகளையும் ஒப்புக்கொடுத்துள்ளது."

திருச்சபை தனது இறுதிச் சடங்கு வழிபாடுகளில் கூட பாஸ்கா மறைபொருளை விசுவாசத்துடன் கொண்டாடுகிறது - கிறிஸ்துவின் மரணத்தில் அவரோடு இணைந்திருப்பவர்கள், அவரது உயிர்ப்பிலும் நிலைவாழ்விலும் பங்குபெறுவார்கள் என்று உறுதியாக நம்புகிறது.

இறந்தோருக்கான நமது நம்பிக்கையும் செபமும்

நாம் அனைவரும் நம் அன்புக்குரியவர்களை—பெற்றோரை, கணவன் அல்லது மனைவியை, பிள்ளைகளை, நண்பர்களை—இழந்துள்ளோம். பிரிவின் வலி உண்மையானது, நீடித்தது. ஆயினும், மரணம் முடிவல்ல என்பதை நமது விசுவாசம் நமக்கு உறுதிப்படுத்துகிறது. விசுவாசத்தோடு மரித்த ஆன்மாக்களுக்கு நமது செபங்கள் தேவை, ஏனென்றால் அவர்களால் தங்களுக்குத் தாங்களே உதவ முடியாது. நமது செபங்கள், தியாகங்கள் மற்றும் நற்கருணைப் பலிகள் வழியாக, இறைவனின் பிரசன்னத்தின் முழுமையை நோக்கிய அவர்களின் பயணத்தில் நாம் அவர்களோடு உடன் பயணிக்கிறோம்.

தந்தை தம்மிடம் ஒப்படைத்த எவரும் அழிந்துபோக மாட்டார்கள் என்று இயேசு வாக்குறுதி அளித்துள்ளார்: “தந்தை என்னிடம் ஒப்படைக்கும் அனைவரும் என்னிடம் வருவர்; என்னிடம் வருபவரை நான் புறம்பே தள்ளிவிட மாட்டேன்.” (யோவான் 6:37).

இறந்தோரை நாம் நினைவுகூருவது அன்பின், விசுவாசத்தின் அடையாளம். அவர்களின் பூமிக்குரிய வாழ்வு முடிந்த பின்னரும் நாம் அவர்கள் மீது அக்கறை கொண்டுள்ளோம் என்பதையே இது காட்டுகிறது. மரணத்திற்கு அர்த்தம் கொடுப்பது வாழ்விற்கும் அர்த்தம் கொடுக்கிறது. இன்று, மரித்த அனைத்து விசுவாசிகளுக்காகவும் நாம் செபிக்கும்போது, அவர்களை உயிர்த்தெழுந்த ஆண்டவரின் இரக்கத்தில் ஒப்படைக்கிறோம். அவர்கள் இறைவனின் திருமுன் வாழ்கிறார்கள் என்பதை உயிர்ப்பின் மீதான நமது நம்பிக்கை நமக்கு உறுதிப்படுத்துகிறது.

அவர்களின் கல்லறைகளில் மெழுகுவர்த்திகளை ஏற்றி, மலர்களை வைக்கும்போது, அவர்கள் இறந்துவிடவில்லை, இறைவனில் வாழ்கிறார்கள் என்ற ஆழமான உண்மையை நாம் பறைசாற்றுகிறோம்.

கிறிஸ்துவோடு இறந்து உயிர்த்தெழுதல்

இரண்டாம் வாசகத்தில், கிறிஸ்து தமது இரத்தத்தின் மூலம் நம்மை மீட்டுள்ளதால், நாமும் அவரது வாழ்வைப் பகிர்ந்துகொள்வோம் என்று உறுதியாக நம்பலாம் என புனித பவுல் உரோமையர்களிடம் கூறுகிறார்: “நாம் பாவிகளாய் இருந்தபோதே கிறிஸ்து நமக்காகத் தம் உயிரைக் கொடுத்தார். இவ்வாறு கடவுள் நம்மீது கொண்டுள்ள தம் அன்பை எடுத்துக்காட்டியுள்ளார். இப்போது நாம் கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தால் கடவுளுக்கு ஏற்புடையவர்களாகி உள்ளோம். அப்படியானால், நாம் அவர் வழியாகக் கடவுளின் சினத்திலிருந்து தப்பி மீட்புப் பெறுவோம் என இன்னும் எவ்வளவு உறுதியாய் நம்பலாம்! நாம் கடவுளுக்குப் பகைவர்களாயிருந்தும் அவருடைய மகன் நமக்காக உயிரைக் கொடுத்ததால் கடவுளோடு ஒப்புரவாக்கப்பட்டிருக்கிறோம். அப்படியானால், ஒப்புரவாக்கப்பட்டுள்ள நாம், வாழும் அவர் மகனால் மீட்புப் பெறுவோம் என இன்னும் எவ்வளவு உறுதியாய் நம்பலாம்!” (உரோ 5:8-10).

இதுவே நமது கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தின் மையம் - ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் நம்பிக்கையறிக்கையில் (விசுவாசப் பிரமாணத்தில்) நாம் அறிக்கையிடும் மறைபொருள் இதுவே: "தூய ஆவியாரை நம்புகிறேன்... புனிதர்களின் உறவு ஒன்றிப்பை நம்புகிறேன். உடலின் உயிர்ப்பை நம்புகிறேன். நிலைவாழ்வை நம்புகிறேன்."

கிறிஸ்துவின் மரணமும் உயிர்ப்புமே ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவ வாழ்விற்கும் அர்த்தம் தருகிறது. புனித பவுல் இந்த உண்மையை அழகாக அறிவிக்கிறார்: “கிறிஸ்துவோடு நாம் இறந்தோமானால், அவரோடு வாழ்வோம் என்பதே நம் நம்பிக்கை. இறந்து உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்து இனிமேல் இறக்கமாட்டார்; இனி மரணத்துக்கு அவர்மீது அதிகாரம் இல்லை என நாம் அறிவோம். அவர் இறந்தார்; பாவம் ஒழியும்படி ஒரே முறை இறந்தார். ஆனால் அவர் வாழ்கிறார்; அவர் கடவுளுக்காகவே வாழ்கிறார். அவ்வாறே, நீங்களும் பாவத்திற்கு இறந்தவர்கள் எனவும் இயேசு கிறிஸ்துவோடு இணைந்து கடவுளுக்காக வாழ்கிறவர்கள் எனவும் உங்களையே கருதிக்கொள்ளுங்கள்.” (உரோ 6:8-11). இதே உறுதிப்பாடு பவுலின் எழுத்துக்கள் முழுவதும் எதிரொலிக்கிறது: “இக்கூற்று நம்பத்தக்கது: நாம் அவரோடு இறந்தோமானால், அவரோடு வாழ்வோம்.” (2 திமொ 2:11).

கிறிஸ்துவோடு இறப்பது என்பது நமது பாவங்களுக்கு இறந்து அவரில் புதிய வாழ்வுக்கு உயிர்த்தெழுவதாகும். இயேசு சிலுவையில் நமக்காக மரித்து, தமது விலையுயர்ந்த இரத்தத்தால் நமது பாவங்களைக் கழுவி, நித்திய மீட்பிற்கான வழியை நமக்குத் திறந்து வைத்தார். நமது பாவப் பழக்கங்களை விட்டுவிட்டு புதிய படைப்பாக வாழ இது உங்களையும் என்னையும் அழைக்கிறது: “ஒருவர் கிறிஸ்துவோடு இணைந்திருக்கும்போது அவர் புதிய படைப்பாகிறார். பழையன கழிந்து புதியன புகுந்தன அன்றோ!” (2 கொரி 5:17).

உயிர்ப்பின் மீதான நம்பிக்கை

தம்மிடம் விசுவாசம் கொள்ளும் அனைவருக்கும் இயேசு நிலைவாழ்வை வாக்களித்தார். இலாசரை உயிர்ப்பிப்பதற்கு முன், அவர் மார்த்தாவிடம், “உயிர்த்தெழுதலும் வாழ்வும் நானே. என்னிடம் நம்பிக்கை கொள்பவர் இறப்பினும் வாழ்வார். உயிரோடு இருந்து என்னிடம் நம்பிக்கை கொள்ளும் எவரும் என்றுமே சாகமாட்டார். இதை நீ நம்புகிறாயா?” (யோவான் 11:25-26) என்று உறுதியளித்தார்.

ஆகவே, இயேசுவை நம்புவது என்பது உயிர்ப்பையும் நிலைவாழ்வையும் நம்புவதாகும். யோவான் நற்செய்தி இந்த உண்மையை அடிக்கடி வலியுறுத்துகிறது: “மகனைக் கண்டு அவரிடம் நம்பிக்கை கொள்ளும் அனைவரும் நிலைவாழ்வு பெற வேண்டும் என்பதே என் தந்தையின் திருவுளம். நானும் இறுதி நாளில் அவர்களை உயிர்த்தெழச் செய்வேன்” (யோவான் 6:40).

'லூமன் ஜென்டியம்' (எண் 49) வாழ்வோருக்கும் இறந்தோருக்கும் இடையிலான இந்த ஒன்றிப்பை அழகாக விளக்குகிறது: "ஆண்டவர் இயேசு மகிமையுடன் வரும்வரை, மரணம் அழிக்கப்படும்வரை, அவரது சீடர்களில் சிலர் பூமியில் பயணிகளாக இருக்கிறார்கள், இறந்துபோன வேறு சிலர் தூய்மையாக்கப்படுகிறார்கள், இன்னும் சிலர் ஏற்கனவே இறைவனின் மகிமையை அனுபவிக்கிறார்கள். ஆயினும், நாம் அனைவரும் அன்பின் அதே ஒன்றிப்பில் இணைந்துள்ளோம்."

எனவே, வாழ்வோருக்கும் இறந்தோருக்கும் இடையிலான பிணைப்பு ஒருபோதும் உடைபடுவதில்லை; அது ஆன்மீக நலன்களின் பகிர்வு மற்றும் கிறிஸ்துவுக்குள் நம்மை இணைக்கும் அன்பின் மூலம் வலுப்படுத்தப்படுகிறது.

மரணத்தைப் பற்றிய கிறிஸ்தவப் பார்வை

கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் அடிக்கடி நமது சொந்த மரணத்தைக் குறித்துச் சிந்திக்குமாறு அழைக்கப்படுகிறோம் - இது பயத்தை ஏற்படுத்துவதற்காக அல்ல, மாறாக இந்த வாழ்வுக்கு அப்பாலான நமது நம்பிக்கையை வலுப்படுத்துவதற்காகவே. ஒவ்வொரு மனித உள்ளத்தின் ஆழத்திலும் முடிவில்லாத வாழ்வுக்கும் மகிழ்ச்சிக்குமான ஏக்கம் உள்ளது. இந்த ஆசை இறைவனில் மட்டுமே நிறைவு பெறுகிறது, இவ்வுலகில் அல்ல.

உடல் சார்ந்த மரணம் நம்மை நமது பூமிக்குரிய வாழ்விலிருந்து பிரிக்கிறது, எனினும் அது நிலைவாழ்வுக்கான ஒரு கடந்துசெல்லலாகும். “நிலத்திலிருந்து உருவாக்கப்பட்ட நீ, அந்நிலத்துக்கே திரும்பும்வரை உன் முகவியர்வையால் உணவுகாண்பாய். நீ மண்ணாக இருக்கிறாய்; மண்ணுக்கே திரும்புவாய்.” (தொநூ 3:19).

மரணம் எப்போது வரும் என்று நமக்குத் தெரியாது என்றாலும், அது நிச்சயம் வரும் என்பதை நாம் அறிவோம். எனவே, உயிர்ப்பின் மீதான நமது நம்பிக்கை நமது பார்வையை பரலோகத்தை - நமது நித்திய இல்லத்தை நோக்கித் திருப்புகிறது. மரணத்திற்குப் பிறகு நமது வாழ்வு இறைவனின் பிரசன்னத்தில் தொடரும் என்ற நம்பிக்கையோடு இந்த வாழ்வை நாம் விசுவாசத்தோடு வாழ்கிறோம்.

யோபின் விசுவாசமும் கிறிஸ்துவில் நம்பிக்கையும் நிலைவாழ்வின் மீதான நம்பிக்கைக்குப் பழைய ஏற்பாட்டின் மிகச்சிறந்த சான்று யோபின் சான்றாகும். முதல் வாசகத்தில் நாம் கேட்பது போல: “என் மீட்பர் உயிரோடிருக்கிறார் என்றும், இறுதியில் அவர் மண்ணின்மேல் எழுந்து நிற்பார் என்றும் நான் அறிவேன். என் தோல் முற்றிலும் அழிக்கப்பட்டபின், என் உடலோடு நான் கடவுளைக் காண்பேன்.” (யோபு 19:25-27).

திருப்பாடல் ஆசிரியரும் இந்த நம்பிக்கையைப் பாடுகிறார்: “ஆகவே, என் இதயம் மகிழ்கின்றது; என் உள்ளம் களிகூர்கின்றது; என் உடலும் பாதுகாப்பாய் நிலைத்திருக்கும். ஏனெனில், என்னைப் பாதாளத்திடம் ஒப்படைக்கமாட்டீர்; உம் அன்பனைப் படுகுழியைக் காண விடமாட்டீர். வாழ்வின் வழியை நான் அறியச் செய்வீர்; உமது முன்னிலையில் எனக்கு நிறைவான மகிழ்ச்சி உண்டு.” (திபா 16:9-11).

நமது நித்திய இல்லத்தை நோக்கிப் பயணிக்கும்போது ஒருநாள் நமக்காக மற்றவர்கள் செபிப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கையுடன், இன்று மரித்த ஆன்மாக்களுக்காக நாம் உருக்கமாகப் பரிந்து பேசுவோம். புனித பவுல் நமக்கு உறுதியளிப்பது போல: “ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து மீட்பராக அங்கிருந்து வருவார் என நாம் காத்திருக்கிறோம். அவர் எல்லாவற்றையும் தமக்குக் கீழ்ப்படுத்தும் ஆற்றலைக் கொண்டு, நமது வலுவற்ற உடலைத் தம் மாட்சிமிகு உடலுக்கு இணையாக மாற்றுவார்.” (பிலி 3:20-21). மரணத்திலிருந்து அழியாமையை நாம் அடையும்படி இயேசு இறந்து உயிர்த்தெழுந்தார். புனித பவுல் எழுதுவது போல: “ஆண்டவர் இயேசுவை உயிர்த்தெழச் செய்தவர், இயேசுவோடு நம்மையும் உயிர்த்தெழச் செய்து, உங்களுடன் தம்முன் நிறுத்துவார் என நாம் அறிந்திருக்கிறோம்.” (2 கொரி 4:14).

தனிப்பட்ட சிந்தனைக்கான குறிப்புகள்

·        இன்று எனது கிறிஸ்தவ சீடத்துவத்தை நான் எவ்வாறு வாழ்கிறேன்?

·        ஒருநாள் நானும் இவ்வுலகை விட்டுப் பிரிந்து அவர் முன் நிற்பேன் என்பதை உணர்ந்து, இறைவனுக்கு உகந்த முறையில் நான் வாழ்கிறேனா?

·        ஒரு விசுவாசியாக, நான் ஒருபோதும் சாகமாட்டேன், ஆனால் இறைவனில் என்றென்றும் வாழ்வேன் என்று நான் உண்மையிலேயே நம்புகிறேனா?

செபம்

ஆண்டவரே, நித்திய இளைப்பாற்றியை அவர்களுக்குத் தந்தருளும்; முடிவில்லாத ஒளி அவர்கள் மேல் ஒளிர்வதாக. இறைவனின் இரக்கத்தால், மரித்த விசுவாசிகள் அனைவரின் ஆன்மாக்களும் அமைதியில் இளைப்பாறுவனவாக. ஆமென்.

To Download text - Click Here